II CZ 77/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 77/08

POSTANOWIENIE

Dnia 7 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

w sprawie ze skargi J. M.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu

Rejonowego w S. z dnia 29 marca 2007 r., sygn. akt II NC (…) wydanego w sprawie z

powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej N.(…) położonej w S. przy ulicy L.

przeciwko J. M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 listopada 2008 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 11 stycznia 2008

r., sygn. akt II Nc (…) [II Co (…)],

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Pozwany J. M. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 29 marca 2007 r., wydanego w sprawie II Nc (…)

[k.

(…)

tych

akt].

W

nakazie

tym

zobowiązano

pozwanego

do

zapłaty

wyszczególnionych w nim kwot wraz z odsetkami na rzecz powodowej Wspólnoty

Mieszkaniowej.

Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 11 stycznia 2008 r. odrzucił skargę

pozwanego z tej racji, że skarga nie została podpisana przez profesjonalnego

pełnomocnika zgodnie z regułą wyrażoną w art. 871 § 1 k.p.c. przyjmującą tzw. przymus

adwokacko-radcowski (art. 4246 § 3 k.p.c.).

Na postanowienie Sądu Rejonowego odrzucające skargę zażalenie wniósł

pozwany i wnosił o jego uchylenie [k. (…) akt sprawy].

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie Sądu Najwyższego zarysowały się rozbieżności co do tego, czy

odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z

tej przyczyny, że została ona sporządzona z naruszeniem przymusu adwokacko –

radcowskiego (art. 871 § 1 k.p.c.), należy do kompetencji Sądu Najwyższego, czy też

rozstrzygnięcie takie może być wydane także przez sąd pierwszej instancji lub drugiej

instancji. Należy podzielić stanowisko, zgodnie z którym sąd odwoławczy jest

uprawniony do odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, gdy została ona sporządzona, z naruszeniem art. 87 1 § 1 k.p.c., przy czym

podobna kompetencja przysługuje także sądowi pierwszej instancji, gdy skarga dotyczy

jego orzeczenia (art. 4241 § 2 k.p.c.). Stanowisko takie zajął np. Sąd Najwyższy w

postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2006 r., IV CZ 30/06 (nieopubl.) i w postanowieniu z

dnia 8 grudnia 2005 r., III CZ 99/05 (nieopubl.). Niezależnie od tego na postanowienie

sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (postanowienie

z dnia 27 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005, z. 10, poz. 180).

Skarżący złożył wprawdzie takie zażalenie, ale nie zostało ono podpisane przez

adwokata lub radcę prawnego. Sformułowany w art. 87 1 § 1 k.p.c. przymus adwokackoradcowski odnosi się także do wnoszenia środków odwoławczych (zażalenie) do Sądu

Najwyższego od rozstrzygnięć (postanowień) wydanych przez sąd pierwszej lub drugiej

instancji w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia. W tej sytuacji na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w

zw. z art. 39821 k.p.c. i w zw. z art. 370 k.p.c. należało odrzucić zażalenie pozwanego.