II CZ 75/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 75/09

POSTANOWIENIE

Dnia 27 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Strzelczyk

SSA Barbara Trębska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M. T. przeciwko J. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 stycznia 2010 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt III Ca (…),

1. oddala zażalenie

2. przyznaje adwokatowi P. G. od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Ł.)

tytułem udzielonej powódce pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu

zażaleniowym kwotę 90,- (dziewięćdziesiąt) złotych powiększoną o 22%

podatek VAT.

Uzasadnienie

W sprawie z powództwa M. T. przeciwko J. K. o zapłatę kwoty 11.438,17 zł, Sąd

Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia 25 marca 2009 r. zasądził od pozwanego na rzecz

powódki kwotę 6.497,20 zł z ustawowymi odsetkami, w pozostałej części powództwo

oddalił i zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 1.032 zł tytułem zwrotu

kosztów procesu. W wyniku rozpoznania apelacji pozwanego od powyższego wyroku,

Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2009 r. zmienił zaskarżone orzeczenie i

powództwo oddalił, zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 2.400 zł tytułem

zwrotu kosztów procesu oraz kwotę 925 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

odwoławczego.

W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie odnośnie do zasądzenia od powódki na

rzecz pozwanego kwoty 925 zł kosztów postępowania apelacyjnego, wniosła powódka o

jego zmianę i nieobciążanie jej kosztami postępowania odwoławczego na podstawie art.

102 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uzasadniając wniosek o zastosowanie w niniejszej sprawie art. 102 k.p.c.

powołała się skarżąca na swą trudną sytuację majątkową i rodzinną oraz na fakt, iż nie

skarżyła ona wyroku sądu pierwszej instancji w części oddalającej powództwo, oraz na

wątpliwości co do przyjętej przez Sąd Okręgowy bezzasadności jej roszczeń.

Argumenty powyższe nie przekonują do rozstrzygnięcia o kosztach procesu za

drugą instancję na podstawie art. 102 k.p.c., wyrażającego zasadę słuszności w

orzekaniu o kosztach, będącej odstępstwem od zasady odpowiedzialności za wynik

procesu (art. 98 k.p.c.). Zgodnie z tym przepisem w wypadkach szczególnie

uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo

nie obciążać jej w ogóle kosztami. Już z samej treści tego przepisu wynika, że jego

zastosowanie ograniczono do wypadków, w których wystąpiły wyjątkowe okoliczności.

Sama tylko trudna sytuacja materialna i zdrowotna powódki nie wyczerpuje przesłanki

„szczególnie uzasadnionego wypadku" w rozumieniu powyższego przepisu, tym bardziej

jeśli się zważy na wysokość kosztów, obowiązkiem uiszczenia których została

obciążona (925 zł). Pozostałe okoliczności podnoszone przez skarżącą opierają się na

wątpliwościach

co

do

prawidłowości

wyroku

Sądu

Okręgowego

oddalającego

powództwo, co zważywszy na fakt, że wyrok ten jest prawomocny jest niedopuszczalne.

Subiektywne przekonanie powódki o swych racjach odmiennie ocenionych przez Sąd

drugiej instancji, nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 102 k.p.c. i

nieobciążania jej kosztami procesu poniesionymi przez jej przeciwnika procesowego

wygrywającego proces.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata skarżącej z urzędu w

postępowaniu zażaleniowym oparte jest na § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

jz