II CZ 72/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 72/07

POSTANOWIENIE

Dnia 2 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Marian Kocon

w sprawie ze skargi R.G.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Wojewódzkiego w P. z dnia 24 lutego 1998 r., sygn. akt [...]

wydanego w sprawie z powództwa R.G.

przeciwko Skarbowi Państwa - Urzędowi Celnemu w P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 2 października 2007 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 czerwca 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.-

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 11 czerwca 2007 r. odrzucił skargę o

wznowienie postępowania wniesioną przez powoda

R.G. od prawomocnego

wyroku Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 24 lutego 1998 r., jako nie opartą na

ustawowej podstawie wznowienia.

Powód w zażaleniu na to postanowienie zarzucił, naruszenie prawa

procesowego przez niewłaściwą wykładnię art. 401 pkt 1 oraz art. 403 § 2 k.p.c.

i wniósł o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stanowisko Sądu Apelacyjnego o odrzuceniu skargi nie może być skutecznie

zwalczane, bowiem jest ono zgodne z prawem.

Nie ma racji skarżący, że postępowanie na jednym terminie rozprawy

przeprowadzone w sprawie objętej skargą o wznowienie postępowania w składzie

ławniczym, zamiast jednoosobowym, a więc w składzie sprzecznym z przepisami

prawa, uzasadnia wznowienie postępowania.

Zgodnie z art. 401 pkt 1 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania

z powodu nieważności jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona

albo

jeżeli

orzekał

sędzia

wyłączony

z mocy ustawy,

a

strona

przed

uprawomocnieniem się wyroku nie mogła domagać się wyłączenia.

Osoba nieuprawniona uczestnicząca w składzie sądu, to zarówno osoba

niemająca w ogóle kompetencji do orzekania, a więc niebędąca sędzią lub

ławnikiem, niemająca kompetencji do orzekania w sądzie, w którym sprawa jest

rozpatrywana i nieposiadająca wymaganej przepisami prawa delegacji do

orzekania w tym sądzie.

W myśl zaś art. 379 pkt 4 k.p.c. nieważność postępowania zachodzi

wówczas, gdy skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo

jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy.

Z zestawienia tego przepisu z art. 401 pkt 1 k.p.c. wynika, jak słusznie

przyjął Sąd Apelacyjny, że ustawodawca ograniczył podstawę wznowienia

postępowania tylko do sytuacji, w której w składzie sądu uczestniczyła osoba

nieuprawniona, a taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodziła. Natomiast

podstawy wznowienia nie stanowi sprzeczny z prawem, bo ławniczy zamiast

jednoosobowego składu sądu orzekającego, w którym uczestniczą osoby

uprawnione.

Również wskazana przez skarżącego podstawa wznowienia z art. 403 § 2

k.p.c., uzasadniana przypadkowym odnalezieniem utraconych dokumentów nie

spełnia wymogu określonego w tym przepisie, a tym samym nie może odnieść

skutku.

Stosownie do art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania

w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona

nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Zarówno nowe okoliczności, jak i nowe środki dowodowe muszą być tego

rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem

te okoliczności lub dowody, podać trzeba równocześnie, w jakim zakresie ich

uwzględnienie mogło zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść

samego rozstrzygnięcia.

Nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć

wpływ na wynik sprawy to takie fakty, z których strona nie mogła skorzystać

w postępowaniu

prawomocnie

zakończonym.

Wykrycie,

o

którym

mowa

w powołanym art. 403 § 2 k.p.c., odnosi się do okoliczności i dowodów

w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych,

bo nieznanych stronie i dla niej niedostępnych. W przedmiotowej sprawie, jak

trafnie uznał Sąd Apelacyjny, skarżący był wystawcą odnalezionych dokumentów

lub ich adresatem, zatem posiadał wiedzę o ich istnieniu i treści. W związku z tym

powołany przez niego środek dowodowy w postaci przypadkowo odnalezionych

dokumentów nie stanowi nowego środka w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c.

Zatem w konfrontacji z treścią uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia

należy stwierdzić, że Sąd Apelacyjny słusznie skargę o wznowienie postępowania,

jako nie opartą na ustawowej podstawie wznowienia odrzucił, co przesądza

o bezzasadności zażalenia.

Z tych przyczyn zażalenie oddalono (art. 3941 § 1 i 3 oraz art. 39814 k.p.c.).