II CZ 70/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 70/11

POSTANOWIENIE

Dnia 12 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Anna Kozłowska

w sprawie z powództwa Jacka S.

przeciwko Katarzynie Z. i in. ,

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia określonej treści,

oraz z powództwa Katarzyny, Ludwiki, Mariana i Roberta Z.

przeciwko Jackowi S.

o stwierdzenie nieważności umowy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 października 2011 r.,

zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 10 grudnia 2010 r.,

oddala zażalenie, odrzuca wniosek powoda o zasądzenie

kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 10 grudnia 2010 r., po sprawdzeniu

wartości przedmiotu zaskarżenia, odrzucił skargę kasacyjną pozwanych (i

powodów w sprawie połączonej) Roberta, Katarzyny, Ludwiki i Mariana Z. od

wyroku Sądu Okręgowego z dnia 30 czerwca 2010 r.

Skarżący dwukrotnie, w pozwie w sprawie połączonej oraz w apelacji

wskazali wartość przedmiotu sporu i zaskarżenia w kwocie 26.000 zł. W skardze

kasacyjnej zaś wskazali jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 80 000 zł.

Skoro skarżący w postępowaniu przed sądami pierwszej i drugiej instancji określali

wartość przedmiotu sprawy i zaskarżenia w wysokości 26.000 zł, to wartości te,

zdaniem Sądu Okręgowego, utrwaliły się, stąd w postępowaniu wywołanym

wniesieniem

skargi

kasacyjnej

Sąd Okręgowy zatem

wartość

ta

nie

ustalił wartość przedmiotu

mogła

ulec

rozszerzeniu.

zaskarżenia

wywołanego

wniesieniem skargi kasacyjnej również na kwotę 26.000 zł i na podstawie art. 398 6

§ 2 k.p.c. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.

Pozwani

zaskarżyli

zażaleniem

powyższe

postanowienie

wskazując,

że wbrew twierdzeniom Sądu Okręgowego wartość przedmiotu sporu nie utrwaliła

się i nie wynosi 26.000 zł, lecz 80.000 zł. Podnieśli również, że Sąd II instancji

niesłusznie przyjął, że powodowie skarżą tylko kwotę 26.000 zł, skoro ich żądanie

zmierzało do uznani, że umowa zawarta z Jackiem S. jest umową nieważna, a

wartość nieruchomości objętej umową ich zdaniem wynosi 80.000 zł.

W odpowiedzi na zażalenie powód (oraz pozwany w sprawie połączonej)

Jacek S. wniósł o oddalenie zażalenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. nakłada na sąd drugiej instancji oraz Sąd

Najwyższy obowiązek dokonania kontroli dopuszczalności skargi kasacyjnej jako

nadzwyczajnego środka zaskarżenia przysługującego poza tokiem instancji

i weryfikacji

wskazanej

przez

stronę

wartości

przedmiotu

zaskarżenia

w celu wyeliminowania przypadków nieprawidłowego oznaczenia tej wartości

w zamiarze zapewnienia sobie dostępu do postępowania kasacyjnego (por. m.in.

postanowienie SN z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt II UK 314/09, niepubl.).

Wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego nie może przekraczać wartości

przedmiotu

sporu,

ani

wartości

przedmiotu

zaskarżenia

w

postępowaniu

apelacyjnym. Przedmiot zaskarżenia nie jest samodzielny i nie może być większy

od przedmiotu sporu, chyba że nastąpiło rozszerzenie powództwa albo zasądzenie

ponad żądanie (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 24 października 2008 r.,

sygn. akt V CSK 201/08, niepubl.). W niniejszej sprawie wartość przedmiotu sporu

oraz wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji była przez strony określana na

kwotę 26.000 zł, zaś ani nie nastąpiło skuteczne rozszerzenie powództwa, ani Sąd

Okręgowy nie zasądził ponad żądanie. Strony również nie zgłaszały zarzutów

w przedmiocie

nieprawidłowego

oznaczenia

wartości

przedmiotu

sporu.

Sąd Okręgowy zatem, dokonując oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej

prawidłowo uznał, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 26.000 zł i zasadnie

odrzucił skargę kasacyjną.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Odnosząc się do wniosku powoda Jacka S. o zasądzenie kosztów

postępowania zażaleniowego należy zauważyć, że zgodnie z art. 132 § 1 k.p.c. w

toku sprawy pełnomocnicy profesjonalni doręczają sobie nawzajem bezpośrednio

odpisy pism procesowych z załącznikami, do pisma procesowego wniesionego do

sądu dołącza się dowód doręczenia drugiej stronie odpisu albo dowód jego

wysłania przesyłką poleconą, zaś pisma, do których nie dołączono dowodu

doręczenia albo dowodu wysłania przesyłką poleconą, podlegają zwrotowi bez

wzywania do usunięcia tego braku. Dotyczy to również odpowiedzi na zażalenie.

Pełnomocnik powoda nie dołączył do odpowiedzi na zażalenie pozwanych dowodu

doręczenia drugiej stronie jej odpisu ani dowodu jej wysłania przesyłką poleconą, a

załączając jedynie sam odpis odpowiedzi. Odpis odpowiedzi na zażalenie został

doręczony drugiej stronie dopiero przez Sąd Okręgowy

. Skoro odpowiedź na zażalenie powinna zostać z tej przyczyny zwrócona, to

nie jest możliwe uwzględnienie wniosku w niej zawartego o zasądzenie kosztów

postępowania zażaleniowego.

jw