II CZ 70/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 70/07

POSTANOWIENIE

Dnia 2 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Marian Kocon

w sprawie z powództwa Szpitala Powiatowego w B.

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia

oraz Skarbowi Państwa - Ministrowi Skarbu Państwa

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 2 października 2007 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 18 grudnia 2006 r. odrzucił skargę

kasacyjną strony powodowej - Szpitala Powiatowego w B. od wyroku tego Sądu z

dnia 19 lipca 2006 r., jako spóźnioną.

Powodowy Szpital w zażaleniu na to postanowienie zarzucił naruszenie art.

3986 § 2 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3985 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się do sądu,

który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia

stronie skarżącej orzeczenia z uzasadnieniem.

W

przedmiotowej

sprawie

odpis

wyroku

Sądu

Apelacyjnego

z uzasadnieniem adresowany dla pełnomocnika radcy prawnego I.P. doręczono,

zgodnie z wnioskiem strony powodowej, na jej adres 1 września 2006 r. Odbiór

orzeczenia potwierdziła U.P., jako osoba upoważniona do odbioru pism

kierowanych do zakładu pracy.

Zgodnie z art. 133 § 3 k.p.c. jeżeli ustanowiono pełnomocnika procesowego

lub osobę upoważnioną do odbioru pism sądowych, doręczenia należy dokonać

tym osobom. Wbrew twierdzeniom skarżącego, z treści tego przepisu nie wynika,

że doręczenie pisma sądowego skierowanego do ustanowionego pełnomocnika

procesowego, jest skuteczne tylko wówczas, jeżeli zostało dokonane wyłącznie do

jego rąk. Według art. 138 § 2 k.p.c. dla adresata, którego doręczający nie zastanie

w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism.

Pogląd skarżącego, że skuteczność doręczenia jest uzależniona od posiadania

przez pracownika także upoważnienia do odbioru pism adresowanych do

pełnomocnika procesowego, nie znajduje uzasadnienia w jednoznacznej wykładni

gramatycznej

tego

przepisu.

Ponadto

należy

zauważyć,

że

pełnomocnik

skarżącego nie wskazał adresu dla doręczeń, zatem korespondencja sądowa

przeznaczona

dla

niego,

prawidłowo

kierowana

była

na

adres

siedziby

powodowego

Szpitala. Oznacza to, że za datę doręczenia pisma sądowego

zawierającego odpis wyroku z uzasadnieniem, jak trafnie przyjął Sąd Apelacyjny,

należy uznać dzień 1 września 2006 r.

W tej sytuacji Sąd Apelacyjny słusznie odrzucił skargę kasacyjną jako

spóźnioną, co przesądza o bezzasadności zażalenia i skutkowało jego oddaleniem

(art. 3941 § 2 i 3 w zw. z art. 39821 k.p.c.).