II CZ 68/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 68/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Marian Kocon

w sprawie z powództwa M. S.-S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń - Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 września 2010 r.,

zażalenia powódki na postanowienie o kosztach

zawarte w wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II Ca (…),

1. zmienia zaskarżone postanowienie w ten sposób, że zasądzoną od powódki

na rzecz strony pozwanej kwotę 576,60 (pięćset siedemdziesiąt sześć

60/100) zł obniża do kwoty 65,46 (sześćdziesiąt pięć 46/100) zł,

2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 167 (sto sześćdziesiąt

siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w S. w zawartym w punkcie 3 wyroku z dnia 1 grudnia 2009 r.

postanowieniem orzekł o kosztach postępowania przed Sądem drugiej instancji

zasądzając od powódki M. S.-S. na rzecz pozwanego Zakładu Ubezpieczeń S.A. w W.

kwotę 576,60 zł. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że ze względu na częściowe tylko

uwzględnienie apelacji pozwanego koszty postępowania apelacyjnego podlegały

stosunkowemu rozdzieleniu. Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd podał art. 98 i art. 100

k.p.c.

Postanowienie Sądu Okręgowego powódka zaskarżyła zażaleniem, w którym

wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od niej na rzecz

pozwanego kwoty 65,46 zł zamiast kwoty 576,60 zł, a także o zasądzenie od

pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie należało uwzględnić. Zasadą w procesie cywilnym jest, że strona

przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty

niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (art. 98 § 1 k.p.c.). W razie

tylko częściowego uwzględnienia żądań koszty postępowania powinny być wzajemnie

zniesione lub stosunkowo rozdzielone (art. 100 zd. pierwsze k.p.c.).

Sąd Okręgowy prawidłowo stwierdził, że w sprawie, którą powódka przegrała w

42%, pozwany zaś w 58%, koszty należało rozliczyć według zasady stosunkowego ich

rozdzielenia. Trzeba się jednak zgodzić ze skarżącą, że obliczając koszty poniesione

przez strony, Sąd błędnie ustalił wysokość należnego profesjonalnym pełnomocnikom

wynagrodzenia. Powódka dochodziła bowiem od pozwanego kwoty 12 250 zł i taką

kwotę zasądził na jej rzecz Sąd Rejonowy w G. Pozwany zaskarżył wyrok Sądu

pierwszej instancji w całości, zatem wartością przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu

apelacyjnym była ta właśnie kwota. Wynagrodzenie należne pełnomocnikom w oparciu

o § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) powinno zatem być

określone na kwotę 1 200 zł na rzecz każdego z nich, podczas gdy Sąd Okręgowy

określił je na kwotę po 600 zł (obaj pełnomocnicy byli radcami prawnymi i obaj

prowadzili sprawę w pierwszej instancji).

Wobec powyższego koszty postępowania apelacyjnego wynosiły 3 013 zł, w tym

po stronie powódki 1 200 zł (wynagrodzenie radcy prawnego), a po stronie pozwanego

1813 zł (opłata od apelacji w kwocie 613 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego w

kwocie 1 200 zł). Pozwany przegrał sprawę w 58%, powinny go zatem obciążać koszty

w kwocie 1 747,54 zł (3013 X 58%), skoro jednak faktycznie poniósł koszty w kwocie 1

813 zł, to na podstawie art. 100 k.p.c. należała mu się od powódki kwota 65,46 zł (1813

–1747,54).

Z przytoczonych względów, na podstawie art. 39816 § 1 w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c. oraz art. 98 § 1 i 2 w zw. z art. 108 § 1 i art. 39821 Sąd Najwyższy orzekł jak w

sentencji.