II CZ 68/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 68/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 września 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z wniosku M.P. i Z. P.

przy uczestnictwie Gminy S.

o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości ,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 września 2007 r.,

zażalenia wnioskodawców

na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 22 maja 2007 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 23 lutego 2007 r. oddalił

apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 21

listopada 2006 r., oddalającego wniosek o stwierdzenie zasiedzenia.

Wnioskodawcy 23 kwietnia 2007 r. wnieśli do Prezesa Sądu Okręgowego

w P. pismo zatytułowane „Skarga”, w którym kwestionowali rozstrzygnięcie

oddalające wniesiona przez nich apelację. Sąd Okręgowy w P. uznał, że pismo to

stanowi skargę kasacyjną od orzeczenia wydanego w dniu 23 lutego 2007 r. i

zaskarżonym postanowieniem skargę tę odrzucił jako niedopuszczalną. Wskazał,

że wnioskodawcy nie zażądali w terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji

zaskarżonego postanowienia jego doręczenia wraz z uzasadnieniem (art. 387 § 3

k.p.c.), a nadto – z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. - wnieśli skargę kasacyjną

osobiście, a nie przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawcy wnieśli o jego

uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego

rozpoznania. Skarżący zarzucili, że Sąd Okręgowy nieprawidłowo zakwalifikował

wniesiony przez nich środek zaskarżenia jako skargę kasacyjną. Podnieśli, że

ocenę ta została sformułowana bez przeprowadzenia badania, czy pismo

skierowane do Prezesa Sądu Okręgowego nie stanowi skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, bądź też skargi o wznowienie

postępowania. Wskazali przy tym, że nie zostali zawiadomieni o terminie rozprawy,

na którym ogłoszone zostało postanowienie oddalające wniesioną przez nich

apelację, ani poinformowani o sposobie wniesienia skargi kasacyjnej od tego

orzeczenia. Zarzucili także, że - wbrew dyspozycji art. 84 ust. 1 ustawy z dnia

28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz.

1398) - nie została im zwrócona nie wykorzystana część zaliczki na pokrycie

kosztów opinii biegłego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c. mylne oznaczenie pisma

procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do

nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. Nadanie biegu pismu

i rozpoznanie go we właściwym trybie polega w takim przypadku na pominięciu

wymienionych wadliwości i uwzględnieniu przez sąd rzeczywistej intencji

wnoszącego pismo, wynikającej z jego treści.

W piśmie z dnia 23 kwietnia 2007 r. skierowanym do Prezesa Sądu

Okręgowego

w

P.,

nazwanym

„skargą”,

wnioskodawcy

podnieśli

zarzuty

materialnoprawne i procesowe podważające prawidłowość postanowienia Sądu

drugiej instancji oddalającego wniesioną przez nich apelację. Treść tych zarzutów

w żaden sposób nie nawiązuje do ustawowych podstaw wznowienia postępowania,

ani też do przesłanek stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia. Trafnie zatem Sąd Okręgowy, kierując się dyrektywą zawartą w art.

130 § 1 zdanie drugie k.p.c., zakwalifikował pismo wnioskodawców jako skargę

kasacyjną.

Wbrew

twierdzeniu

zawartemu

w

zażaleniu,

wnioskodawcy

zostali

zawiadomieni o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 23 lutego 2007 r., na

której ogłoszone zostało kwestionowane przez nich postanowienie (k. 92, k. 93).

W tej sytuacji, mimo niestawiennictwa wnioskodawców na rozprawie, Sąd nie miał

obowiązku pouczenia ich odrębnym pismem o sposobie i terminie wniesienia

środka zaskarżenia od wydanego w sprawie orzeczenia. Zaniechanie takiego

pouczenia nie może więc uzasadniać konstruowania zarzutu pozbawienia

wnioskodawców możności obrony swych praw i upatrywania w nim ewentualnej

podstawy do wznowienia postępowania.

Przytoczone w zażaleniu argumenty wskazują na to, że w istocie sami

skarżący nie mają sprecyzowanego stanowiska co do właściwej kwalifikacji

wniesionej przez nich „skargi”. Podważając wyrażoną w tej mierze ocenę Sądu

drugiej

instancji,

oczekują

rozstrzygnięcia

umożliwiającego

zaskarżenie

niekorzystnego dla nich orzeczenia przy pomocy któregokolwiek z możliwych do

wykorzystania

środków

prawnych.

Próba

zakwestionowania

prawidłowości

zaskarżonego postanowienia przy pomocy takiego zabiegu nie może przynieść

oczekiwanego w zażaleniu rezultatu. Nieprzydatny do osiągnięcia tego celu jest też

zarzut nierozliczenia nie wykorzystanej zaliczki. Brak rozstrzygnięcia tej kwestii nie

ma żadnego znaczenia dla oceny trafności postanowienia odrzucającego skargę

kasacyjną.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

kg