II CZ 63/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 63/09

POSTANOWIENIE

Dnia 25 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Wojciech Jan Katner

SSA Barbara Trębska (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Skarbu Państwa – Skarbowego Urzędu Komorniczego

Wydział Finansowy Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej,

obecnie reprezentowanego przez Prezydenta Miasta Ł.

przy uczestnictwie A.S., J.S., E.G., A.S. i Miasta Ł.

o wpis,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 listopada 2009 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania A.S.

na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Na skutek rewizji od wpisu Państwowego Biura Notarialnego z dnia 9

kwietnia 1971 r., Sąd Okręgowy w Ł. postanowieniem z dnia 16 października 2008

r. zmienił zaskarżony wpis i oddalił wniosek.

Od orzeczenia tego A.S. wniosła skargę kasacyjną, którą Sąd Okręgowy

potraktował jako kasację i postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2009 r. odrzucił z

powodu wniesienia jej z uchybieniem ustawowego miesięcznego terminu. W ocenie

Sądu w sprawie mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania cywilnego w

brzmieniu sprzed 1 lipca 1996 r., tj. sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 1 marca

1996 r. nowelizującej kodeks w zakresie m.in. środków zaskarżenia. Zgodnie art.

11 ust 2 tejże ustawy, do złożenia i rozpoznania rewizji od orzeczenia sądu

pierwszej instancji wydanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

stosuje się przepisy dotychczasowe. Z kolei przepis art. 11 ust. 3 ustawy stanowi,

że od orzeczenia sądu drugiej instancji oddalającego po dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy rewizję lub orzekającego co do istoty przysługuje kasacja,

z wyłączeniem spraw, w których według tej ustawy kasacja nie przysługuje.

Przesądza to zdaniem Sądu Okręgowego o zastosowaniu art. 393 4 k.p.c. w zw.

z art. 1 pkt 44 cytowanej ustawy i obowiązywaniu miesięcznego terminu na

wniesienie kasacji, liczonego od dnia doręczenia orzeczenia stronie skarżącej.

Skoro uczestniczce doręczono odpis postanowienia z dnia 16 października 2008 r.

wraz z uzasadnieniem w dniu 31 października 2008 r., to termin na wniesienie

kasacji upłynął dnia 30 listopada 2008 r. Wnosząc kasację w dniu 30 grudnia

2008 r. uczestniczka uchybiła ustawowemu terminowi.

W zażaleniu uczestniczka podniosła naruszenie art. 1 pkt 11, pkt 13 oraz

art. 3 i art. 5 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych

i wniosła o uchylenie postanowienia z dnia 29 kwietnia 2009 r. Wskazała, że Sąd

Okręgowy nie uwzględnił nowelizacji k.p.c. i przez to nie zastosował przepisu

art. 3985 k.p.c. wprowadzającego dwumiesięczny termin na wniesienie skargi

kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zasadny jest zarzut zażalenia, że Sąd Okręgowy nie uwzględnił zmiany

kodeksu postępowania cywilnego wynikającej z ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r.

o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo u ustroju

sądów powszechnych (Dz. U. z 21 stycznia 2005 r. Nr 13, poz. 98), która weszła

w życie w dniu 6 lutego 2005 r., a która w miejsce kasacji wprowadziła skargę

kasacyjną. Zgodnie z art. 3 tej ustawy, sprawy wszczęte przed dniem jej wejścia

w życie toczą się od tego dnia według przepisów tej ustawy, z tym że do złożenia

i rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego przed dniem wejścia w życie

ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Z uregulowania powyższego wynika zatem, że przepisy dotyczące kasacji

obowiązujące przed dniem 6 lutego 2005 r., stosuje się do orzeczeń, od których

przysługuje kasacja, ale wydanych jedynie przed tą datą. Sytuacja taka nie miała

miejsca w rozpoznawanej sprawie. Zaskarżone przez uczestniczkę postanowienie

Sądu Okręgowego, zmieniające wpis i oddalające wniosek, zostało wydane w dniu

16 października 2008 r., a więc już po wejściu w życie ustawy nowelizującej z dnia

22 grudnia 2004 r., wprowadzającej w miejsce kasacji, skargę kasacyjną.

Wniesiony zatem przez skarżącą nadzwyczajny środek prawny stanowi w istocie

skargę kasacyjną, a nie – jak to błędnie przyjął Sąd Okręgowy – kasację. Oznacza

to, że uczestniczce, zgodnie z art. 3985 k.p.c., przysługiwał od wydanego

orzeczenia dwumiesięczny termin na wniesienie skargi kasacyjnej, liczony od dnia

doręczenia jej orzeczenia z uzasadnieniem (31 października 2008 r.). Wnosząc

skargę w dniu 30 grudnia 2008 r. nie uchybiła temu terminowi, a zatem zaskarżone

orzeczenie nie było prawidłowe.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15§ 1 zd. 1 w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.