II CZ 61/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 61/07

POSTANOWIENIE

Dnia 19 września 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości

"A." K. Spółki Akcyjnej w .

przeciwko E. K. i H. B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 19 września 2007 r.,

zażalenia pozwanych

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 12 października 2006 r.

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 12 października 2006 r. odrzucił

jako niedopuszczalną skargę kasacyjną pozwanych E. K. i H. B. od postanowienia

tego Sądu z dnia 5 lipca 2006 r. odrzucającego wniesioną przez nich apelację.

Pozwani w zażaleniu na to postanowienie wnieśli o jego uchylenie,

zarzucając, że zostali błędnie pouczeni przez Sąd o przysługującym im środku

zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3981 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego

przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie

odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie

w sprawie.

W niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia

sądu drugiej instancji, odrzucającego ich apelację.

Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że od postanowienia

odrzucającego apelację skarga kasacyjna nie przysługuje. Jest to niewątpliwie

również postanowienie kończące postępowanie w sprawie, jednakże jego

przedmiotem jest odrzucenie apelacji, a nie odrzucenie pozwu czy umorzenie

postępowania. Takiemu stanowisku dał wyraz Sąd Najwyższy m.in. w orzeczeniach

z dnia 21 grudnia 2004 r. I CZ 169/04, niepubl., z dnia 28 lipca 2004 r., III CZ 47/04,

niepubl., z dnia 05 września 2002 r., II CZ 86/02, niepubl., z dnia 26 listopada

2002 r., V CZ 151/02, niepubl.

Odrzucenie apelacji przez sąd drugiej instancji w sprawie, w której

przysługuje skarga kasacyjna może być zaskarżone do Sądu Najwyższego, jednak

nie skargą kasacyjną, lecz zażaleniem, co wynika z treści przepisu art. 394 1 § 2

k.p.c.

Podnoszony przez skarżących zarzut, jakoby zostali nieprawidłowo pouczeni

o przysługującym im środku zaskarżenia od wydanego przez sąd postanowienia,

nie może zastać uwzględniony z kilku przyczyn.

Przede wszystkim z treści protokołu rozprawy apelacyjnej jednoznacznie

wynika, że po zamknięciu rozprawy przewodniczący pouczył pozwanych o terminie

i sposobie wniesienia zażalenia (k. 254). Protokół sądowy stanowi dokument

urzędowy, zgodnie zaś z treścią art. 244 k.p.c. dokumenty urzędowe stanowią

dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone.

Również fakt, że przy doręczeniu pozwanym uzasadnienia postanowienia,

otrzymali oni druk, w którym skreślono pouczenie mówiące o zażaleniu jako

przysługującym środku zaskarżenia nie usprawiedliwia pozwanych, skoro już

wcześniej zostali prawidłowo pouczeni i ponawianie tej czynności przy doręczeniu

było zbędne.

Wreszcie, co najważniejsze, pozwani zaskarżyli postanowienie Sądu

Okręgowego korzystając z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, którego

obowiązkiem jest dostosowanie odpowiedniego środka zaskarżenia do istoty

skarżonego orzeczenia. Nawet błędne pouczenie udzielone przez sąd nie usuwa

tego obowiązku, bowiem jest on konsekwencją dysponowania przez takiego

pełnomocnika fachową wiedzą, pozwalającą na dostrzeżenie i skorygowanie

ewentualnego błędu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 października

2005 r., IV CZ 89/05, Lex nr 186913).

W tej sytuacji należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy słusznie odrzucił skargę

kasacyjną jako niedopuszczalną, co przesądza o bezzasadności zażalenia

i skutkowało jego oddaleniem (art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.).

kg