II CZ 59/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 59/12

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Anna Owczarek

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z wniosku B. K. i J. K.

przy uczestnictwie C. P. i in. ,

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Rejonowego w G. z dnia 19 maja 2009 r.

wydanym w sprawie I Ns …. o zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 lipca 2012 r.,

zażalenia wnioskodawców

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 9 grudnia 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd drugiej instancji postanowieniem z dnia 9 grudnia 2011 r. odrzucił

zażalenie wnioskodawców wniesione na postanowienie Sądu Rejonowego

oddalające skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

postanowieniem tego Sądu w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia.

W ocenie Sądu odwoławczego, prawidłowym środkiem zaskarżenia, zgodnie

z art. 518 zd. pierwsze k.p.c., służącym na postanowienie oddalające skargę

o wznowienie postępowania nieprocesowego o stwierdzenie zasiedzenia, była

apelacja, a nie zażalenie. W sytuacji wniesienia przez adwokata środka

odwoławczego przyobleczonego w inną formę niż właściwa mamy do czynienia

z dokonaniem innej czynności procesowej, a nie z mylnym oznaczeniem pisma

procesowego, stwierdził Sąd odwoławczy.

Postanowienie odrzucając zażalenie zaskarżyli w całości zażaleniem

wnioskodawcy, przyznając, że wniesiony przez nich środek zaskarżenia był

w istocie apelacją, chociaż „ubraną’” w złą formę procesową, ponieważ zawarto

w treści tego pisma zarzuty merytoryczne i wnioski o uchylenie bądź zmianę

postanowienia.

Zdaniem

żalących,

tak

daleki

rygoryzm

jest

uzasadniony

w odniesieniu do skargi kasacyjnej ze względu na potrzebę ochrony interesu

publicznego, ale nie w odniesieniu do zwykłych środków odwoławczych.

Ponadto brak jest podstaw do wyłączania stosowania art. 130 § 1 zd. drugie k.p.c.

w odniesieniu do profesjonalnych pełnomocników.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należało pozytywnie przesądzić o dopuszczalności

wniesionego

do

Sądu

Najwyższego

zażalenia

na

postanowienie

Sądu

drugiej instancji odrzucające zażalenie wnioskodawców. Przepis art. 3941 § 2

k.p.c.

ogranicza

bowiem

dopuszczalność zażaleń

do

Sądu

Najwyższego

na postanowienia Sądu drugiej instancji, ale wydane w wyniku rozpoznania przez

Sąd

odwoławczy

zażalenia

Tymczasem wydanie

na

postanowienie

postanowienia

Sądu

Sądu

drugiej

pierwszej

instancji

instancji.

odrzucającego

zażalenie jako niedopuszczalne nie może być utożsamiane z wydaniem

postanowienia po rozpoznaniu zażalenia w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c.,

ponieważ rozpoznanie zażalenia polega na dokonaniu merytorycznej oceny jego

zasadności

wyrażonej

w formie właściwej

decyzji

jurysdykcyjnej.

Takiego

charakteru nie ma natomiast postanowienie odrzucające zażalenie, ponieważ

wskutek uznania przez Sąd jego niedopuszczalności nie podlegało ono

rozpoznaniu przez ten Sąd. Rozpoznania zażalenia nie można bowiem utożsamiać

z dokonaniem formalnej oceny dopuszczalności tego środka zaskarżenia.

Dokonując merytorycznej oceny zażalenia wnioskodawców należało uznać

je za uzasadnione. Rygoryzm w kwalifikowaniu środków zaskarżenia musi

niewątpliwie odnosić się do wnoszenia skarg kasacyjnych, a to z powodu funkcji

tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, którą jest przede wszystkim ochrona

interesu publicznego i zapewnienie stabilności orzecznictwa.

Natomiast taki stopień procesowego rygoryzmu nie jest uzasadniony

w odniesieniu do zwykłych środków zaskarżenia.

Skład orzekający w niniejszej sprawie skłania się do aprobaty wyrażonego

w judykaturze poglądu, że zgodnie z art. 130 § 1 zd. 2 k.p.c. mylne oznaczenie

pisma procesowego (nazwanego zażaleniem zamiast apelacją) nie stanowi

przeszkody do nadania temu pismu biegu i rozpoznania go we właściwym trybie.

Przytoczony przepis nie zawiera również zastrzeżenia, że nie dotyczy on pism

wnoszonych

m.in.

że ma on także

do

przez adwokatów

tychże

lub

pełnomocników

radców prawnych,

co

zastosowanie.

zwalnia

Nie

oznacza

to

oczywiście z obowiązku zbudowania przez profesjonalnego pełnomocnika środka

odwoławczego w taki sposób, ażeby Sąd mógł bez trudu ustalić m.in. określony

w nim zakres zaskarżenia, dokonując tego ustalenia również na podstawie analizy

treści wniesionego w sprawie środka odwoławczego (postanowienie SN z dnia

28 czerwca 2007 r., IV CZ 40/07, niepubl.; postanowienie SN z dnia 30 listopada

2006 r., I CZ 88/06, niepubl.).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

jw

k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.