II CZ 59/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 59/07

POSTANOWIENIE

Dnia 19 września 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Maria Grzelka

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z wniosku Przedsiębiorstwa Wodno - Inżynieryjnego

"P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K.

o wpis spółki przekształconej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 19 września 2007 r.,

zażalenia wnioskodawcy

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 2 kwietnia 2007 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2007 r. odrzucił

apelację wnioskodawcy „Przedsiębiorstwa Wodno-Inżynieryjnego „P.” spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością w K. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z

dnia 2 marca 2007 r.

W uzasadnieniu Sąd Okręgowy stwierdził, że zgodnie z treścią art. 368 § 1

k.p.c. apelacja powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma

procesowego, a ponadto zawierać elementy wskazane w tym przepisie. Wyliczenie

obligatoryjnych składników apelacji zawarte w art. 368 § 1 pkt 1 – 5 k.p.c.

statuuje wymogi formalne dla apelacji jako szczególnego pisma procesowego.

Zgodnie z pkt 2 apelacja winna zawierać zwięzłe przedstawienie zarzutów,

a zgodnie z pkt 3 także ich uzasadnienie.

W ocenie Sądu Okręgowego apelacja wniesiona w niniejszej sprawie nie

spełnia wymogu wynikającego z art. 368 § 1 pkt 2 k.p.c., chociaż bowiem zawiera

w

uzasadnieniu polemikę z argumentami wyrażonymi przez Sąd pierwszej

instancji,

nie

zastosowanie

zawiera

w

ogóle

zarzutów

wskazujących

ma

niewłaściwe

jakiejkolwiek

normy

prawnej

(materialnej

czy

procesowej),

niewyjaśnienie jakichkolwiek okoliczności, czy też jakiekolwiek inne uchybienia

popełnione przez Sąd pierwszej instancji, a mające wpływ na treść orzeczenia.

Apelację w niniejszej sprawie wniósł pełnomocnik procesowy wnioskodawcy

– radca prawny. Wobec uznania, że apelacja sporządzona przez radcę prawnego

nie spełnia wymagań określonych w art. 368 § 1 pkt 2 k.p.c., Sąd Okręgowy

odrzucił ją na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 3701 k.p.c.

Wnioskodawca

złożył

zażalenie

na

powyższe

postanowienie

Sądu

Okręgowego, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że

w części apelacji zatytułowanej „uzasadnienie” zawarł zgodnie z art. 368 § § 1 pkt 2

k.p.c. zwięzłe przedstawienie zarzutów, które w dalszej części uzasadnienia zostały

szeroko rozwinięte. Zdaniem skarżącego przytaczaniem zarzutów jest zawarte

w apelacji stwierdzenie, że „Sąd przy uzasadnieniu orzeczenia oparł się na treści

559 § 4 k.s.h., 558 § 1 k.s.h., które regulują zaledwie wstęp do procesu

przekształcenia, a pominął ważkie treści wynikające z art. 560 § 1 i 2 k.s.h., 566

k.s.h, 567 k.s.h. Stąd też wykładnia Sądu jest niekompletna i może prowadzić do

błędnych wniosków odmiennych od zamierzeń legislatora, które przyświecały mu

przy konstrukcji instytucji przedawnienia.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażaleniu nie można odmówić trafności. W cytowanym w zażaleniu

fragmencie apelacji podniesiono naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 559

§ 4 k.p.h. i 558 § 1 k.s.h., art. 560 § 1 i 2 k.s.h., 566 k.s.h. i 567 k.s.h. przez błędną

wykładnię pierwszych dwóch z wymienionych przepisów i niezastosowanie

pozostałych. Stanowi to zwięzłe przedstawienie zarzutów w rozumieniu art. 368

§ 1 pkt 2 k.p.c. Ponad dwie strony apelacji przeznaczone zostały na uzasadnienie

zarzutów. Nie można więc zgodzić się z poglądem Sądu Okręgowego,

że w apelacji zabrakło przedstawienia zarzutów i ich uzasadnienia.

Z powyższych względów na mocy art. 3941 § 2 i 3 k.p.c. Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji postanowienia.