II CZ 57/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 57/09

POSTANOWIENIE

Dnia 25 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Wojciech Jan Katner

SSA Barbara Trębska

w sprawie z wniosku J.S., A.T. i B.T.

przy uczestnictwie Gminy Miasto S.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 listopada 2009 r.,

zażalenia wnioskodawców – J. S. i A.T.

na postanowienie Sądu Okręgowego w S.

z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2009 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił

skargę kasacyjną wniesioną przez wnioskodawców J.S. i A.T. od postanowienia

tego Sądu z dnia 10 grudnia 2008 r., wydanego w sprawie o stwierdzenie nabycia

własności

nieruchomości

przez zasiedzenie.

Przyczyną

wydania

tego

postanowienia jest stwierdzenie braku prawidłowego uzasadnienia wniosku o

przyjęcie

skargi kasacyjnej do

rozpoznania

i nieusunięcie

tego

braku

w

zakreślonym terminie.

W

zażaleniu

na

wymienione

postanowienie

wnioskodawcy

zarzucili

naruszenie art. 398 § 1 pkt 3 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że uzupełniona skarga

kasacyjna nie zawiera wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania oraz jego

uzasadnienia i wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W zażaleniu bezpodstawnie zarzucono, że przyczyną odrzucenia skargi

kasacyjnej przez Sąd Okręgowy było błędne przyjęcie, iż skarga nie zawiera

wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania. Przyczyną odrzucenia skargi było bowiem

stwierdzenie jedynie braku prawidłowego uzasadnienia tego wniosku.

W skardze kasacyjnej wnioskodawcy wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania

podali, że czynią to „z uwagi na występujące istotne zagadnienie prawne –

czy charakter posiadania działki można określić w oparciu o stan prawny działki

sąsiedniej”. W wykonania wezwania do usunięcia braku skargi kasacyjnej

polegającego na nieuzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania,

wnioskodawcy brak ten usunęli w ten sposób, że nawiązali do okoliczności sprawy

i stanowiska zajętego w sprawie przez sąd drugiej instancji. Można uznać, że jest to

wystarczające uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

zważywszy, że podstawą skargi jest naruszenie przepisu art. 231 k.p.c. przez

przyjęcie domniemania, iż posiadacze nieruchomości będącej przedmiotem

wniosku byli posiadaczami zależnymi, albowiem byli wieczystymi użytkownikami

działki sąsiedniej. Nie było zatem podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej

wnioskodawców ze względu na brak uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania.

Zażalenie nie zasługuje jednakże na uwzględnienie. Skarga kasacyjna

wniesiona przez wnioskodawców podlega bowiem odrzuceniu z innej przyczyny.

Jedyną podstawą skargi kasacyjnej wnioskodawców jest naruszenie

przepisu art. 231 k.p.c. Jest to przepis pozwalający na ustalenie faktów mających

istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli wniosek taki można

wyprowadzić z innych ustalonych faktów (domniemanie faktyczne). Jest to więc

przepis dotyczący ustalenia faktów. Stosownie zaś do art. 398 3 § 3 k.p.c. zarzuty

dotyczące ustalenia faktów nie mogą być podstawą skargi kasacyjnej. Należy więc

stwierdzić, że skarga kasacyjna wnioskodawców nie spełnia przewidzianego

w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. warunku przytoczenia podstawy kasacyjnej, co jest

brakiem

nieusuwalnym,

powodującym

odrzucenie

skargi

bez

wzywania

do usunięcia tego braku (art. 398 § 2 i 3 k.p.c.).

Wobec tego, że z przytoczonych względów zaskarżone postanowienie mimo

błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, zażalenie należało oddalić (art. 39814

k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).