II CZ 57/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 57/06

POSTANOWIENIE

Dnia 8 września 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

w sprawie z wniosku J.J.

przy uczestnictwie K.K., [...]

o stwierdzenie nabycia spadku ,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 8 września 2006 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania K.K.

na postanowienie Sądu Okręgowego w S.

z dnia 13 lutego 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę

kasacyjną uczestniczki postępowania, ponieważ nie spełnia ona wymagań

przewidzianych w art. 3984 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c.

W zażaleniu pełnomocnik uczestniczki postępowania przyznał, że skarga

kasacyjna nie zawiera wyraźnego wskazania czy orzeczenie zostało zaskarżone

w całości czy w części, ale zakres zaskarżenia wynika – jego zdaniem – z wniosku

skargi kasacyjnej, który zawiera żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia

w całości. Nie było także potrzeby zamieszczenia w skardze kasacyjnej wniosku

o jej rozpoznanie, ponieważ „skarga sama w sobie jest wnioskiem o jej rozpoznanie

przez Sąd Najwyższy”. W konkluzji zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W art. 3984 § 1 k.p.c. zostały wskazane cechy istotne (konstrukcyjne) skargi

kasacyjnej. Żadne z wymagań skargi kasacyjnej, o których tam mowa, nie mogą

być uzupełnione, a skarga kasacyjna nie spełniająca któregokolwiek z tych

wymagań podlega odrzuceniu a limine, bez wzywania zatem do uzupełnienia

braków.

Skarga kasacyjna – zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. – powinna zawierać

wniosek

o

przyjęcie

skargi

do

rozpoznania

oraz

jego

uzasadnienie.

W piśmiennictwie podkreśla się, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania,

podobnie jak inne jej wnioski, powinien być wyodrębniony i Sąd Najwyższy nie

powinien domniemywać jego istnienia z uzasadnienia powodów przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania. Również w judykaturze przyjmuje się, że skarga

kasacyjna, czyniąca zadość wymaganiu przewidzianemu w art. 3984 § 1 pkt 3

k.p.c., powinna zawierać sformułowanie będące wnioskiem (żądaniem) o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz odpowiadające ustawowym wymaganiom

uzasadnienie tego wniosku (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2004

r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Skarga kasacyjna uczestniczki postępowania nie spełnia omawianego

wymagania. Nie zawiera bowiem wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania.

Domniemywanie go z uzasadnienia powodów przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania jest natomiast – wbrew stanowisku skarżącej – niedopuszczalne.

Wada skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania, polegająca na nie

spełnieniu wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., stanowi

wystarczająca

podstawę

do

odrzucenia

skargi.

Nie

ma

zatem

potrzeby

ustosunkowywania się do drugiej przyczyny odrzucenia skargi kasacyjnej,

ponieważ nie ma ona wpływu – niezależnie od jej oceny – na treść zaskarżonego

orzeczenia.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).