II CZ 56/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 56/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Iwona Koper

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa W. B.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko - Własnościowej "J."

w P.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 25 sierpnia 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie o kosztach zawarte w pkt 3 wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 21 grudnia 2010 r.,

oddala zażalenie i zasądza od strony pozwanej na rzecz

powoda kwotę 300 zł (trzysta) tytułem zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w sprawie z powództwa W. B. przeciwko Spółdzielni

Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej „J.” w P. o zobowiązanie, wyrokiem z

dnia 21 grudnia 2010 r. zmienił zaskarżone orzeczenie poprzez oddalenie

powództwa (punkt 1), oddalił apelację powoda (punkt 2) oraz zasądził od strony

pozwanej na rzecz powoda kwotę 3600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w instancji odwoławczej (punkt 3).

Postanowienie o kosztach postępowania apelacyjnego zaskarżyła pozwana,

zarzucając naruszenie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 49 1 ustawy z dnia 15 grudnia

2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 119, poz.

1116 ze zm. – przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także

naruszenie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 3 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie

oraz § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz.U. 2002, Nr 163, poz. 1349 z późn. zm. – dalej

rozporządzenie) poprzez jego błędne zastosowanie. Skarżąca wniosła o zmianę

zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej

kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym w kwocie 3634 zł

oaz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym.

W odpowiedzi na zażalenie powód w niósł o jego oddalenie i przyznanie mu

kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Art. 491 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych,

dodany ustawą z dnia 14 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach

mieszkaniowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 125, poz. 873,)

w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia stanowił,

że: „Osoba, która na podstawy ustawy może żądać ustanowienia prawa odrębnej

własności lokalu, w razie bezczynności spółdzielni może wystąpić do sądu

z powództwem na podstawie art. 64 Kodeksu cywilnego w związku z art. 1047 § 1

Kodeksu postępowania cywilnego. Pozew wolny jest od opłaty sądowej, zaś koszty

postępowania sądowego pokrywa spółdzielnia”.

W judykaturze wskazano, iż art. 491 ustawy o spółdzielniach przesądzając,

że koszty postępowania sądowego pokrywa spółdzielnia, wprowadza odstępstwo

od zasady odpowiedzialności za wynik procesu, która oznacza, że strona, która

sprawę przegrała, zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi poniesione przez niego

koszty procesu (por. postanowienie SN z dnia 3 lutego 2010 r., II CZ 90/09, Biul.

SN 2010/4/13). W konsekwencji w sprawie z powództwa osoby, o której mowa

w art. 491 ustawy o spółdzielniach, bez względu na jej wynik koszty poniesione

przez strony pokrywa pozwana spółdzielnia. Wskazał na to Sąd Najwyższy

w wyroku z dnia 23 czerwca 2010 r., II CSK 51/10. Nie ma przy tym znaczenia

z jakich względów strona przegrała sprawę. W konsekwencji Sąd prawidłowo

zastosował 491 ustawy o spółdzielniach i nie naruszył art. 98 § 1 k.p.c. Sąd nie

dopuścił się również naruszenia § 6 pkt 7 rozporządzenia, albowiem obliczył

należne pełnomocnikowi wynagrodzenie od wartości przedmiotu zaskarżenia

oznaczonej na kwotę 270 000 zł. Taką samą wartość przedmiotu zaskarżenia

strona pozwana wskazała w swojej apelacji.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c.

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji. Z uwagi na wynik

postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy zasądził o strony pozwanej na rzecz

powoda kwotę 600 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego

przed Sądem Najwyższym, w oparciu o § 13 ust. 2 pkt 2 w zw. z §

6 pkt 4

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 98 k.p.c.