II CZ 55/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 55/07

POSTANOWIENIE

Dnia 10 sierpnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Żyznowski (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości "R." Spółki Akcyjnej

przeciwko "B." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

o zobowiązanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 sierpnia 2007 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie i nie obciąża powoda kosztami postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił, na

podstawie art. 1302 § 3 k.p.c., apelację powoda - Syndyka Masy Upadłości R. S.A.

od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 18 października 2006 r., wskazując w

jego uzasadnieniu, iż od wniesionej przez profesjonalnego pełnomocnika apelacji

nie została uiszczona opłata podstawowa w wysokości 30 zł. Opłatę tę skarżący,

który był całkowicie zwolniony od kosztów sądowych, powinien był uiścić bez

wezwania, skoro apelacja wniesiona została od wyroku wydanego po wejściu w

życie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r.

(Dz.U. Nr 167, poz. 1398 – dalej uksc).

W zażaleniu skarżący, polemizując z poglądem wyrażonym przez Sąd

Apelacyjny podnosił, że opłata podstawowa określona w art. 14 ust. 3 ustawy

o kosztach nie jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu art. 130 2 § 3 k.p.c.,

której nieuiszczenie przy wnoszeniu apelacji przez adwokata lub radcę prawnego

jest sankcjonowane jej odrzuceniem. Wskazywał na naruszenie przez Sąd

Apelacyjny przy wykładni przepisów uksc zasady legalności i proporcjonalności

(art. 7, art. 45 ust. 1 Konstytucji), co wyraża się odrzuceniem apelacji z bardzo

błahych powodów, w sytuacji gdy chodzi o nieuiszczenie opłaty w bardzo małej

wysokości. Kwestionował przyjętą w sprawie wykładnię art. 130 2 § 3 k.p.c.,

jako prowadzącą do naruszenia zasady instancyjności (art. 78 i 176 Konstytucji).

Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i kontynuowanie

przez

Sąd Apelacyjny dalszych czynności w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pełni uprawniony w świetle argumentów semantycznych i logicznych jest

pogląd Sądu Apelacyjnego, co do wykładni zastosowanych przepisów, zgodnie

z którym opłata podstawowa określona w art. 14 ust. 3 uksc jest opłatą

w wysokości stałej w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 21 listopada

2006 r., III CZP 109/06 (OSNC 2007, nr 7-8, poz. 105) nie może budzić wątpliwości

zbieżność pojęciowa opłaty stałej i opłaty w wysokości stałej, jako opłat wyrażonych

kwotą pieniężną w stałej wysokości. Użyte w art. 1302 § 3 pojęcie opłaty

w wysokości stałej obejmuje zarówno opłaty stałe w ujęciu normatywnym (art. 11

uksc), jak i opłatę podstawową. Uwzględniając cel wprowadzenia uksc oraz

towarzyszących temu zmian w kodeksie postępowania cywilnego w zakresie

skutków niezachowania wymagań formalnych pism procesowych, jakim było

przyspieszenie i usprawnienie postępowania, nie ma żadnych argumentów

przemawiających na rzecz poglądu, iż zamiarem ustawodawcy było wyłączenie

sankcji przewidzianej w art. 1302 § 3 k.p.c. w odniesieniu do uchybień w zakresie

uiszczenia opłaty podstawowej, której wysokość jest określona jako stała przez

ustawę,

przy

obowiązkowi

równoczesnym

wprowadzeniu

jej

w

przypadku

uchybienia

uiszczenia opłaty stosunkowej, kiedy to powstaje konieczność jej

wyliczenia od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia.

Wykonujący zastępstwo procesowe profesjonalny pełnomocnik powinien

i może bez trudności podołać wymogowi opłacenia środka zaskarżenia bez

wzywania przez sąd

w sytuacji, gdy zarówno obowiązek uiszczenia należnej

opłaty, jak i jej wysokość wynikają wprost z ustawy. Dla skutków nie wykonania

tego obowiązku bez znaczenia jest wysokość należnej opłaty sądowej.

Przyjęta przez ustawodawcę w tym zakresie regulacja prawna nie narusza

prawa strony do zaskarżenia orzeczenia, ani też konstytucyjnej zasady

dwuinstancyjności postępowania sądowego. Niemożność zaskarżenia przez

powoda wyroku Sądu Okręgowego nie wynika – jak podnosi się w zażaleniu –

z błędnego rozumienia przez Sad Apelacyjny treści, czy znaczenia przepisu art.

1302 § 3 k.p.c., lecz z nie dopełnienia przez skarżącego wynikających z niego

wymogów.

Kierując się powyższym Sąd Najwyższy oddalił zażalenie (art. 393 13 w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c.).