II CZ 53/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 53/07

POSTANOWIENIE

Dnia 10 sierpnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Żyznowski (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

w sprawie z wniosku Zakładu Energetycznego Spółki Akcyjnej

przy uczestnictwie J.W. i L.W.

o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej ,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 sierpnia 2007 r.,

zażalenia wnioskodawcy

na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 16 marca 2007 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2006 r. Sąd Rejonowy w Ł. oddalił

wniosek Zakładu Energetycznego SA o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie

służebności gruntowej polegającej na korzystaniu z nieruchomości w Ł. przy ul. G.

31. Sąd Rejonowy uznał, że wnioskodawca nie wykazał, iż linie wysokiego

napięcia, o których mowa w dokumentach załączonych do wniosku stanowią

dokładnie te linię, która prowadzi przez nieruchomość uczestników postępowania,

oraz na czym polegało jego władztwo co do gruntu i co do słupa wysokiego

napięcia, w każdym zaś razie nie wykazał swojego posiadania w rozumieniu art.

336 k.c. Ponadto Sąd Rejonowy wskazał, że wnioskodawca nie sprecyzował

konkretnej treści służebności ograniczając się do stwierdzenia o korzystaniu z

nieruchomości uczestników postępowania.

W apelacji wnioskodawca zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie

art. 292 k.c. przez błędną wykładnię i art. 352 § 1 k.c. przez nie zastosowanie.

Stwierdził, że na nieruchomości uczestników postępowania wybudował trwałe

i widoczne urządzenie w postaci słupa energetycznego wysokiego napięcia, że

korzysta z tego urządzenia w celu przesyłu prądu co jest faktem notoryjnym, że

konserwuje słup i dokonuje okresowych oględzin oraz, że powyższe okoliczności

wynikają z przeprowadzonych, wymienionych przez skarżącego, dowodów.

Ponadto, wskazał, że wbrew stanowisku Sądu Rejonowego, w odniesieniu do

posiadania służebności nie ma zastosowania art. 336 k.c. lecz art. 352 k.c.

w związku z czym wnioskodawca nie był zobowiązany wykazywać czynności

właścicielskich w stosunku do działki gruntu, na której posadowiony został słup,

samo zaś korzystanie ze słupa rozpoczął co najmniej od dnia 7 kwietnia 1975 r.

i wykazał to w postępowaniu przed Sądem I instancji.

Zaskarżonym postanowieniem, wydanym po przeprowadzeniu rozprawy,

Sąd Okręgowy w Ł. odrzucił apelację, orzekł o zawiadomieniu Okręgowej Izby

Radców Prawnych o odrzuceniu apelacji radcy prawnego E.J. i rozstrzygnął o

kosztach postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy uznał, że w apelacji nie

zostały wskazane zarzuty stawiane zaskarżonemu orzeczeniu. Nie może być

uznany za prawidłowo sformułowany zarzut apelacyjny sprowadzający się do

stwierdzenia

„naruszenie

art.

k.c.

poprzez

błędną

wykładnię”,

„nie

zastosowanie art. 352 § 1 k.c.” bez wskazania na czym ma polegać błędna

wykładnia i jakie okoliczności wskazywały na potrzebę zastosowania art. 352 § 1

k.c. Sąd odwoławczy nie jest obowiązany domyślać się przedmiotu zarzutów

apelacyjnych, powinny być one sformułowane w sposób umożliwiający ich ocenę.

Rozpoznając zażalenie wnioskodawcy Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przewidziany w art. 368 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. wymóg przedstawienia

i uzasadnienia zarzutów dotyczy twierdzeń skarżącego, że zaskarżony wyrok jest

wadliwy i w czym się wadliwość wyroku wyraża, oraz powołania się na konkretne

okoliczności, które zarzucaną wadliwość w rozpatrywanej sprawie – w ocenie

skarżącego – mają uzasadniać. Apelacja nie musi zawierać wskazania przepisów

prawa materialnego, które w zaskarżonym wyroku zostały naruszone ani formy ich

naruszenia; wystarczy, że z jej treści choćby wyartykułowanej przy użyciu języka

potocznego, że nie przyznanie racji skarżącemu, występującemu w roli powoda lub

pozwanego,

nie

znajduje

uzasadnienia

w

przytoczonych

przez

niego

okolicznościach faktycznych i wyprowadzanych z nich wnioskach, natomiast rzeczą

sądu odwoławczego jest przyporządkowanie wskazywanych w apelacji wad

orzeczenia sądu pierwszej instancji do określonych naruszeń prawa materialnego

i ocena pod tym kątem apelacji jako zdatnej do wzruszenia orzeczenia sądu

pierwszej instancji w kierunku wnioskowanym przez skarżącego. Jeśli wnoszącym

apelację jest profesjonalny pełnomocnik procesowy należy oczekiwać, że zarzuty

dotyczące naruszenia prawa materialnego zostaną sformułowane w nawiązaniu do

postaci tego rodzaju uchybienia i adekwatnie uzasadnione argumentami natury

jurydycznej. Krytyczna w tym zakresie ocena sądu pierwszej lub drugiej instancji

nie może jednak prowadzić do wniosku, że apelacja nie zawiera przedstawienia

zarzutów, jeśli konkretne wady orzeczenia sądu pierwszej instancji zostały

przedstawione w inny sposób i poddają się ocenie sądu odwoławczego.

W rozpoznawanej sprawie z treści apelacji wynika jednoznacznie, że

skarżący zarzuca orzeczeniu Sądu Rejonowego błędne ustalenia, co do

wybudowania linii wysokiego napięcia, co do korzystania przez wnioskodawcę

z w/w urządzenia oraz, co do charakteru tego korzystania jako prowadzącego do

nabycia służebności gruntowej przez zasiedzenie, jak również błędne rozumienie

posiadania służebności i odpowiedniego stosowania przepisów o nabyciu przez

zasiedzenie własności nieruchomości. W tej sytuacji nie sposób uznać, że apelacja

nie zawiera przedstawienia zarzutów, aczkolwiek trzeba się zgodzić, że nie zostały

one sformułowane w sposób, jakiego należałoby oczekiwać od profesjonalnego

pełnomocnika procesowego.

Z

przedstawionych

względów

Sąd

Najwyższy

uchylił

zaskarżone

postanowienie (art. 386 w zw. z art. 3941 § 3 i 39821 k.p.c.). O kosztach

postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym orzeknie Sąd Okręgowy

lub Sąd Rejonowy w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie (art. 108 § 1

k.p.c.).