II CZ 53/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 53/05

POSTANOWIENIE

Dnia 23 czerwca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Tadeusz Domińczyk

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa "Ś.(…)" Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. poprzednio "E.(…)"

Spółka Akcyjna w P.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta P. o ustalenie, po rozpoznaniu na

posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2005 r., zażalenia strony

powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt I

ACa (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Dnia 20 lutego 2002 r. powód wniósł sprzeciw od orzeczenia Samorządowego

Kolegium Odwoławczego w P. w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania

wieczystego nieruchomości gruntowej. Sąd Okręgowy w P. – po otrzymaniu z Kolegium

akt tej sprawy – wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2004 r. ustalił, „że podwyżka opłaty rocznej

za użytkowanie wieczyste nieruchomości położonych w P.(....) jest nieuzasadniona

ponad kwotę 377 408,25 zł” i orzekł o kosztach procesu.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że powód otrzymał dnia 12 listopada 2001 r.

wypowiedzenie dotychczasowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego (40 184,60 zł)

wraz z ofertą nowej jej wysokości w kwocie 452 601,91 zł. Powód, kwestionując

wypowiedzenie, złożył wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona

względnie uzasadniona w niższej wysokości. Kolegium Samorządowe oddaliło jednak

ten wniosek i ustaliło opłatę za rok 2002 i następne lata (do czasu ponownej aktualizacji)

w wysokości 452 601,91 zł. Sąd Okręgowy, przed którym powód domagał się ustalenia,

że wypowiedzenie jest nieważne, a tym samym aktualizacja opłaty rocznej –

nieuzasadniona, orzekł, jak w przytoczonej wyżej sentencji. Podstawę opłaty ustalonej

wyrokiem

stanowi

nowy

operat

szacunkowy

nieruchomości

sporządzony

w

postępowaniu sądowym.

Apelację wniósł powód i zaskarżył wyrok w całości.

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 22 grudnia 2004 r. odrzucił apelację

powoda jako niedopuszczalną, ponieważ została ona wniesiona od nieistniejącego

orzeczenia (brak substratu zaskarżenia). Sąd Okręgowy, rozpoznając żądanie ustalenia,

że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona, ustalił bowiem, że wspomniane żądanie jest

„nieuzasadnione ponad kwotę 377 408,25 zł”. Nie orzekł natomiast o pozostałej części

żądania powoda. „Przy tak sformułowanej sentencji wyroku, Sąd pierwszej instancji

powinien powództwo w pozostałej części oddalić”. Brak negatywnego rozstrzygnięcia

przesądza o niedopuszczalności apelacji.

W

zażaleniu

pełnomocnik

powoda

wniósł

o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia, ponieważ – jego zdaniem – nie zachodzi wskazana przez Sąd przyczyna

odrzucenia apelacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przytoczona wyżej treść sentencji zaskarżonego wyroku świadczy, że Sąd

Okręgowy, orzekając w przedmiocie żądania ustalenia, iż aktualizacja opłaty jest

nieuzasadniona, rozstrzygnął o całości tego żądania. Zawarte w sentencji wyroku

ustalenie, że zaoferowana w wypowiedzeniu opłata jest nieuzasadniona ponad kwotę

377 408,25 zł oznacza bowiem także ustalenie, iż opłata do tej kwoty jest uzasadniona.

W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska Sądu, że w sentencji wyroku nie ma

rozstrzygnięcia o całym żądaniu powoda.

Inną sprawą jest natomiast kwestia, czy rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego

przybrało właściwą formułę procesową (w tym aspekcie należy widzieć uwagi Sądu

Apelacyjnego

na

temat

prawidłowości

sformułowania

sentencji).

Jednakże

jej

wyjaśnienie dotyczy oceny wyroku związanej z rozpoznaniem apelacji. Wspomniana

kwestia nie może natomiast przesądzać o braku przedmiotu zaskarżenia w sytuacji, gdy

apelacja, nawiązując do zawartego w sentencji ustalenia, że aktualizacja opłaty w

oznaczonym zakresie jest uzasadniona, zmierza do podważenia tego rozstrzygnięcia.

Z

przedstawionych

powodów

Sąd

Najwyższy

orzekł,

postanowienia (art. 39814 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

jak

w

sentencji