II CZ 51/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 51/12

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Anna Owczarek

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa B. International (Poland) – Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością

przeciwko L. B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 lipca 2012 r.,

zażalenia strony powodowej na orzeczenie

zawarte w pkt 1 wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 16 listopada 2011 r.,

oddala zażalenie i zasądza od powódki na rzecz pozwanego

kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd drugiej instancji, działając na podstawie art. 373 k.p.c., odrzucił jako

nieopłaconą apelację powódki postanowieniem zawartym w pkt 1 sentencji wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 16 listopada 2011 r.

Uznał, że powództwo w niniejszej sprawie wniesiono 23 stycznia 2009 r.,

a więc jeszcze w okresie obowiązywania art. 1302 § 3 k.p.c., co przesądzało o jego

zastosowaniu i dawało podstawę do odrzucania bez wzywania do uiszczenia opłaty

nieopłaconych pism wnoszonych przez profesjonalnego pełnomocnika.

Sąd ten wskazał na temporalne skutki wejścia w życie art. 8 ust. 1 ustawy

z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”.

Przyjął, że rozstrzygającym dla oceny uzasadniającej stosowanie art. 130 2 § 3

k.p.c. jest wszczęcie postępowania przed dniem 1 lipca 2009 r., a nie data

wniesienia środka odwoławczego.

Powódka zaskarżyła zażaleniem postanowienie odrzucające jej apelację,

zarzucając bezzasadność zastosowania art. 373 k.p.c. w zw. z art. 130 2 § 3 k.p.c.

w poprzednim brzmieniu, wobec faktu, że na dzień wniesienia apelacji przepis ten

już nie obowiązywał. Zdaniem żalącej Sąd zobowiązany był stosować przepisy

obowiązujące w dniu wniesienia apelacji, a nie w dniu wszczęcia niniejszego

postępowania.

Pozwany w odpowiedzi na zażalenie wniósł o oddalenie zażalenia

i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, sprzeciwiając się wykładni

powódki odnośnie do temporalnych skutków zastosowania art. 8 ustawy.

Sąd Najwyższy orzekł co następuje:

Zażalenie

nie

zasługiwało

na

uwzględnienie,

ponieważ

zaskarżone

postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującym prawem.

Trafnie uznał Sąd Apelacyjny, że brak jest podstaw do stosowania art. 130 2

§ 3 k.p.c. w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2009 r. jedynie do postępowań

wszczętych po tym dniu. Przepis art. 8 ust. 1 ustawy za przesłankę temporalną

stosowania znowelizowanych przepisów uznaje wszczęcie postępowania po dniu

jej wejścia w życie, a nie wniesienie po tym dniu apelacji, rozpoczynające jedynie

kolejny etap wszczętego już wcześniej postępowania.

Jeżeli zatem niniejsze postępowanie zostało wszczęte 23 stycznia 2009 r.,

a wiec przed dniem 1 lipca 2009 r., to oznacza, że do oceny skutków wniesienia

nieopłaconej apelacji przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego nadal

znajdował zastosowanie z woli ustawodawcy art. 130 2 § 3 k.p.c., a to z mocy

art. 8 ustawy, przewidujący określone w nim rygory procesowe. Takie stanowisko

judykatury jest

w tym

przedmiocie

jednolite

(postanowienie SN z dnia

28 października 2009 r., II PZ 16/09, niepubl.; postanowienie SN z dnia 10 grudnia

2009 r., III CZ 59/09, niepubl.; postanowienie SN z dnia 4 marca 2010 r., I CZ 5/10,

niepubl.).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., a o kosztach postępowania zażaleniowego na

podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 2 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. Nr 163,

poz. 1348 ze zm.).

md