II CZ 50/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 50/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Tadeusz Żyznowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Miasta P. - Zarządu Komunalnych

Zasobów Lokalowych

przeciwko "H." Spółce Jawnej w P.,

B. B. i S. B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 czerwca 2007 r.,

zażalenia pozwanych

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 6 kwietnia 2007 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny - zaskarżonym postanowieniem - odrzucił skargę kasacyjną

pozwanej Spółki H. motywując, iż skarga ta nie spełnia wymagania przewidzianego

w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., bowiem skarżący nie przytoczyli motywacji, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

W złożonym zażaleniu strona pozwana wnosiła o uchylenie zaskarżonego

postanowienia i dowodziła, że w treści skargi kasacyjnej wykazała istnienie

przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do powołanego w zażaleniu art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga

kasacyjna spełnia wymaganie przewidziane w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c. jeżeli

zawiera argumentację pozwalającą na przyjęcie, że jest ona oczywiście

uzasadniona. Skoro ustawodawca posłużył się wymaganiem oczywistości co do

zasadności skargi kasacyjnej, to uzasadnione jest odwołanie się do przepisów

w których cecha oczywistości jest rozstrzygająca, np. art. 395 § 2, 505 10 § 3 k.p.c.

i art. 109 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Omawiana

okoliczność traktowana jest jako niewątpliwa, pewna, z góry widoczna dla każdego

prawnika bez potrzeby pogłębionej analizy.

Oceniając z pozycji oczywistości treść odrzuconej skargi kasacyjnej należy

wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki w skardze tej nie zostały

przytoczone i wykazane okoliczności pozwalające na uznanie skargi za oczywiście

uzasadnioną. Nakaz wynikający z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 3989 § 1 pkt

4 k.p.c. dowodzi konieczność rozróżnienia wymagania w postaci przytoczenia

i uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.)

od spełnienia przesłanki wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przez wykazanie,

iż wadliwość wynikająca z wykładni przepisów prawa lub ich zastosowania ma

cechy oczywistości. Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa

materialnego (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga określenia postaci naruszenia

prawa materialnego, a swoistość podstawy przewidzianej w art. 398 3 § 1 pkt 2

k.p.c. wyraża się w tym, że poza naruszeniem prawa procesowego skarżący

wykazuje wpływ tego uchybienia na wynik sprawy. Nawet zatem prawidłowe

sprecyzowanie i wypełnienie podstaw skargi kasacyjnej, czego nie ocenia Sąd

Najwyższy w tej fazie postępowania, nie przesądza o jej przyjęciu do rozpoznania

(art. 3989 § 1 k.p.c.). Nie wystarczą zatem przytoczone przez skarżącego

wadliwości, popełnione - jego zdaniem - w toku postępowania przed Sądem drugiej

instancji oraz ferowania zaskarżonego orzeczenia. W świetle powołanych

przepisów niezbędnym jest zamieszczenie elementu spełniającego wymagania

przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. Skoro uzasadnienie wniosku skargi

kasacyjnej, o którym mowa w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie zawiera żadnego z tych

elementów a powtarzanie słów ustawy, iż skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona nie może być potraktowane jako wykazujące cechę oczywistości, o

którym stanowi powołany w skardze kasacyjnej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Wniesienie

skargi kasacyjnej nawet niedopuszczalnej, powoduje wszczęcie postępowania

kasacyjnego

w

toku

którego

Sąd

drugiej

instancji

dokonuje

przewidzianych w art. 3986 § 1 i 2 k.p.c. W wykonaniu tego

czynności

obowiązku Sąd

Apelacyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia wniosku o

przyjęcie jej do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Sąd Apelacyjny nie oceniał merytorycznej argumentacji zawartej w skardze

kasacyjnej, lecz zasadnie stwierdził istnienie nieusuwalnego braku tej skargi, tj.

braku uzasadnienia powołanego wniosku (art. 3984 § 1 pkt 3). Nie doszło zatem

do naruszenia zasady autoprekluzji i związania Sądu orzekającego jego

orzeczeniem. Odmienne zapatrywanie prowadziłoby do pozbawienia sądu drugiej

instancji możliwości wypełnienia obowiązków przewidzianych w art. 398 6 § 1 i 2

k.p.c. tylko w następstwie wysunięcia przez stronę skarżącą zarzutu w postaci

powtórzenia słów ustawy z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Dlatego zażalenie jako

bezzasadne podlega oddaleniu (art. 39814 § 1 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

jz