II CZ 5/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 5/11

POSTANOWIENIE

Dnia 6 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

(przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa "C. Projekt" Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością

przeciwko Iwonie K. i Zdzisławowi K.

o zapłatę i ochronę praw autorskich,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 6 maja 2011 r.,

zażalenia strony powodowej i pozwanych

na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 czerwca 2010 r.,

1. odrzuca zażalenie powódki w części dotyczącej punktów

I. 4 i III. zaskarżonego wyroku, a w pozostałym zakresie

oddala zażalenie;

2. odrzuca zażalenie pozwanych.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w punkcie I. 4. wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r. zasądził od

powódki na rzecz pozwanych solidarnie kwotę 3 276 zł tytułem kosztów procesu, w

punkcie II nakazał pobrać od powódki na rzecz Skarbu Państwa kwotę 4 607 zł

tytułem wydatków, a w punkcie IV zasądził od powódki na rzecz pozwanych kwotę

21 030 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. Powódka wniosła zażalenie

na rozstrzygnięcia zamieszczone w punktach I. 4., III i IV wyroku, a pozwani wnieśli

zażalenie na rozstrzygnięcie zamieszczone w punkcie I. 4. wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie, dotyczącej naruszenia praw autorskich do projektu

architektonicznego, powódka domagała się zapłaty 300 000 zł. Sąd I instancji

uwzględnił powództwo w całości i zasądził koszty postępowania. Sąd II instancji

uwzględnił w części apelację pozwanych. Ocenił, że powódka wygrała w ok. 9%

wartości podnoszonego roszczenia, natomiast przegrała w ok. 91%. Zgodnie z art.

100 k.p.c. w takim też stosunku rozdzielił koszty postępowania.

Według art. 3941 § 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego w zakresie

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przysługuje jedynie co do kosztów

procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2010 r., V CZ 219/10,

z dnia 16 czerwca 2010 r., I CZ 30/10, z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 7/10, z dnia

24 września 2010 r., IV CZ 60/10, z dnia 27 października 2010 r., V CZ 69/10

i z dnia 3 grudnia 2010 r., I CZ 122/10).

Sąd Najwyższy bada zatem jedynie rozstrzygnięcie o kosztach za

postępowanie odwoławcze (pkt IV sentencji wyroku). Powódka poniosła koszty

w wysokości 5 670, a pozwani koszty w wysokości 23 670 zł. Zgodnie z przyjętą

przez Sąd Apelacyjny regułą procentowego rozkładu kosztów, powódka powinna

mieć zrekompensowane 9% poniesionych kosztów, a więc 510 zł, zaś pozwani –

91%, a więc 21 540 zł. Rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego nie budzi zatem

zastrzeżeń.

Zażalenie powódki dotyczy trzech punktów wyroku Sądu Apelacyjnego.

Po pierwsze, powódka żąda zmiany orzeczenia o kosztach postępowania

w pierwszej instancji. W tym zakresie zażalenie podlega odrzuceniu. Po drugie,

powódka domaga się zwrotu wydatków (w związku z opinią biegłego) oraz

zasądzenia kosztów za postępowanie w drugiej instancji. W tym zakresie zażalenie

podlega oddaleniu jako bezzasadne. Wskazane przez powódkę argumenty

w znacznej mierze odnoszą się do orzeczenia o kosztach przez sąd pierwszej

instancji, a w tym zakresie, co zaznaczano, zażalenie podlega odrzuceniu.

Poza tym powołany przez powódkę art. 102 k.p.c. dotyczy przypadków szczególnie

uzasadnionych, do których nie należy sytuacja, gdy powódka ma trudności

z oszacowaniem

wysokości

szkody

i

zmienia

wysokość

dochodzonego

roszczenia (początkowo żądała zasądzenia 100 000 zł), przez co w znacznym

procencie przegrywa sprawę. Na tle stanu faktycznego brak jest więc podstaw do

odstąpienia od zasady proporcjonalnego rozdzielenia kosztów postępowania.

Ponadto, odmiennie niż twierdzi powódka, na zasądzenie wysokości kosztów nie

ma wpływu to, czy merytorycznie miała ona rację, lecz to, w jakiej wysokości

określiła swoje żądanie.

Zażalenie pozwanych dotyczy rozstrzygnięcia o kosztach postępowania

za pierwszą instancję (pkt I. 4 wyroku), podlega zatem odrzuceniu.

Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 3941 § 1 pkt 2

i § 3 w związku z art. 39814 oraz art. 3941 § 3 w związku z art. 39821, art. 397 § 2,

art. 373 i art. 370 k.p.c.).

jz