II CZ 49/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 49/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 sierpnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa A. K.

przeciwko PGE Zakładowi Energetycznemu

Spółce Akcyjnej w Ł.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 25 sierpnia 2011 r.,

zażalenia powódki na orzeczenie o kosztach zawarte w postanowieniu

Sądu Okręgowego

z dnia 10 lutego 2011 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 2 grudnia 2010 r., uwzględniając

zażalenie powódki, uchylił postanowienie Sądu Rejonowego o stwierdzeniu swojej

niewłaściwości miejscowej. Wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 2 grudnia

2010 r. przez przyznanie powódce kosztów postępowania zażaleniowego Sąd

Okręgowy postanowieniem z dnia 10 lutego 2011 r. oddalił, stwierdzając, że koszty

te rozliczone zostaną – zgodnie z art.108 § 1 k.p.c. – w orzeczeniu kończącym

sprawę w instancji.

Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie na to ostatnie postanowienie zważył,

co następuje:

Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a także na

postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były

przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Ponadto zażalenie do Sądu

Najwyższego przysługuje w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna na

postanowienie

sądu

drugiej

instancji

kończące

postępowanie

w sprawie,

z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 k.p.c., a także postanowień

wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej

instancji (art. 3941 § 2 k.p.c.).

Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej grupy postanowień

wymienionych w art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. Nie jest - wbrew określeniu przyjętemu

w zażaleniu – „postanowieniem o kosztach procesu zawartym w postanowieniu

Sądu

Okręgowego”,

o

którym

mowa

w

art.

394 1

§

pkt

k.p.c.,

lecz postanowieniem w przedmiocie wniosku o uzupełnienie orzeczenia. Sąd

Okręgowy, rozpoznając wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie wydał orzeczenia

uzupełniającego,

lecz

rozstrzygnął

wniosek

przez

jego

oddalenie.

Od rozstrzygnięcia o uzupełnieniu orzeczenia, które może być pozytywne lub

negatywne, trzeba odróżnić rozstrzygnięcie o samym wniosku, które może polegać

na jego zwrocie (gdy nie został on uzupełniony w zakresie braków formalnych

w wyznaczonym

przez

przewodniczącego

terminie),

odrzuceniu

jako

niedopuszczalnego (np. wniesionego po upływie przepisanego terminu) oraz

oddaleniu wniosku (gdy sąd stwierdza, że brak jest podstaw do żądania

uzupełnienia orzeczenia).

Zażalenie nie podlega również hipotezie art. 3941 § 2 in principio k.p.c.,

ponieważ zostało wniesione w sprawie, w której skarga kasacyjna nie przysługuje

oraz nie jest zażaleniem na postanowienie kończące postępowanie w sprawie

(por. postanowienie SN z 21 stycznia 2000 r., II CZ 174/99, nie publ.), co autor

zażalenia przyznał, podnosząc w jego uzasadnieniu, że zaskarżone postanowienie

jest „postanowieniem kończącym postępowanie incydentalne”, błędnie jednak

utożsamiając

zakończenie

postępowania

incydentalnego

z

zakończeniem

postępowania w sprawie.

Z przytoczonych względów, zażalenie, jako niedopuszczalne należało

odrzucić (art. 373 w zw. z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.).