II CZ 49/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 49/09

POSTANOWIENIE

Dnia 3 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa H.W.

przeciwko P.S., M.P., M.P. i R.S.

o zapłatę

oraz z powództwa wzajemnego R.S.

przeciwko H.W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 3 listopada 2009 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie i zasądza od powódki na rzecz pozwanych

kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 18 marca 2009 r. oddalił wniosek

powódki o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o (pkt 1 sentencji

postanowienia), a ponadto odrzucił ten wniosek (pkt 2 sentencji postanowienia).

Rozpoznając zażalenie na powyższe postanowienie w części orzekającej

o odrzuceniu wniosku, Sąd Najwyższy zważył, co następuję:

W ramach zaskarżenia, którym objęte zostało postanowienie o odrzuceniu

wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, kontroli podlegała –

w związku z zawartym w zażaleniu wnioskiem złożonym w trybie art. 380, 398 21

i 3941 § 3 k.p.c. - prawidłowość postanowienia o oddaleniu wniosku o przywrócenie

terminu do złożenia wspomnianego wniosku.

Według twierdzeń skarżącej uchybienie terminowi nastąpiło wskutek

dolegliwości

zdrowotnych

i koncentracji.

Z

tych

objawiających

względów

się

wniosek

m.in.

o

zaburzeniami

sporządzenie

i

pamięci

doręczenie

uzasadnienia wyroku skarżąca wniosła do Sądu Okręgowego zamiast do Sądu

Apelacyjnego.

Sąd Apelacyjny trafnie ocenił, że podane okoliczności nie usprawiedliwiają

uchybienia terminu. W judykaturze przyjmuje się, że tylko choroba strony,

uniemożliwiająca podjecie działania nie tylko osobiście, ale i skorzystania z pomocy

innych osób uzasadnia przywrócenie terminu, natomiast nie stanowią o braku winy

w uchybieniu terminowi (art.168 k.p.c.) takie okoliczności jak: niedyspozycja

zdrowotna, ale umożliwiająca podejmowanie czynności procesowe, nieznajomość

przepisów prawa procesowego, krótkotrwałe zaniki pamięci, niezrozumiałość treści

orzeczenia i udzielonego pouczenia co do sposobu zaskarżenia, niedosłyszenie

treści orzeczenia wskutek wady słuchu.

Zawartego w zażaleniu stwierdzenia, że „powódka nie uchybiła sensu stricte

terminowi” bowiem wniosek złożyła w terminie tyle że nie do właściwego sądu,

który po upływie terminu przekazał go do sądu właściwego, nie można podzielić.

W przypadku wniesienia pisma do sądu niewłaściwego, datą wniesienia tego

pisma jest data jego nadania w placówce pocztowej przez sąd niewłaściwy do sądu

właściwego (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 1975 r., II CZ

13/75, OSPiKA 1975, nr 10, poz. 216). Za trafne uznać należy prezentowane

w orzecznictwie stanowisko, że jeżeli sąd niewłaściwy, do którego wpłynęło pismo,

nie przekaże go sądowi właściwemu w terminie otwartym do wniesienia pisma,

strona we wniosku o przywrócenie terminu nie może skutecznie zarzucać, że

„częściowo

zawinił

sąd”,

który

przetrzymał

pismo

(postanowienie

Sądu

Najwyższego z dnia 6 grudnia 1965 r., I PZ 80/65, OSPiKA 1966, nr 12, poz.127).

Z przytoczonych względów należało na podstawie art. 398 14 w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c. oraz art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 394 1 § 3, art. 39821 i art. 391 § 1

orzec, jak w sentencji.