II CZ 48/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 48/09

POSTANOWIENIE

Dnia 3 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi H.G.

przy uczestnictwie [...]

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Rejonowego w K. z dnia 5 listopada 1990r., sygn. akt [...]

o zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 3 listopada 2009 r.,

zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w K. odrzucił wniosek

pełnomocnika skarżącej H.G. o sporządzenie i doręczenie postanowienia z dnia 5

grudnia 2008 r. z tej przyczyny, że pełnomocnik skarżącej, wykonując zarządzenie

wzywające go do wykazania umocowania do działania w imieniu skarżącej,

załączył

pełnomocnictwo, opatrzone datą 12 stycznia 2009 r., a zatem – jak

podkreślił Sąd Okręgowy - wniosek sprzed tej daty należało uznać za pochodzący

od osoby nieumocowanej do jego wniesienia.

Rozpoznając zażalenie złożone na to postanowienie, Sąd Najwyższy

zważył, co następuje:

Pojęcie

„pełnomocnictwa”

ma

dwojakie

znaczenie:

oznacza

pochodzące od mocodawcy umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu

mocodawcy, a także oznacza dokument stwierdzający to umocowanie. Udzielenie

pełnomocnictwa może nastąpić w dowolnej formie, zarówno pisemnej, jak i ustnej.

Sam dokument pełnomocnictwa nie ma więc znaczenia konstytutywnego, takie

znaczenie ma oświadczenie mocodawcy o udzieleniu pełnomocnictwa.

Jeśli

pełnomocnik

reprezentujący

stronę

nie

dołączy

do

pisma

sporządzonego w imieniu swego mocodawcy dokumentu potwierdzającego, że jest

pełnomocnikiem, to zachodzi brak formalny pisma, podlegający uzupełnieniu

w trybie przewidzianym w art. 130 § 1 k.p.c. w zw. z art. 126 § 3 k.p.c.

O uzupełnieniu bądź nieuzupełnieniu tego braku decyduje treść załączonego

pełnomocnictwa nie zaś data jego wystawienia. Takie stanowisko zgodne jest

z pojęciem pełnomocnictwa w znaczeniu wskazanym wyżej oraz odpowiada istocie

czynności uzupełniania braków formalnych pism procesowych. Czynność ta

dokonywana jest w okresie biegu terminu wyznaczonego do uzupełnienia, nie

można więc wymagać, aby w ramach uzupełnienia braku formalnego złożonego

pisma pełnomocnik strony przedłożył pełnomocnictwo wystawione najpóźniej

w dacie sporządzenia takiego pisma.

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 398 15 § 1

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).