II CZ 47/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 47/06

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku G.G.

przy uczestnictwie A.G. i I.N.

o zmianę postanowienia Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia

spadku po H.G.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lipca 2006 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 29 marca 2006 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Ł. odrzucił skargę

kasacyjną wnioskodawcy G.G. od postanowienia tego Sądu z dnia 12 października

2005 r., z tego względu, że nie zawierała ona wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania przez Sąd Najwyższy. W zażaleniu skarżący twierdzi, że skarga

kasacyjna spełnia wymogi przewidziane w przepisach k.p.c., w szczególności

zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania, wobec czego zaskarżone

postanowienie powinno zostać uchylone.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania jeżeli:1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Natomiast na

podstawie art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c. na wnoszącego skargę kasacyjną nałożono

obowiązek zawarcia w jej treści wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego

uzasadnienia. Brak w kasacji takiego wniosku powoduje odrzucenie skargi

kasacyjnej przez sąd drugiej instancji (art. 3986 § 2) lub przez Sąd Najwyższy

(art. 3986 § 3 k.p.c.).

Wbrew odmiennej ocenie Sądu Okręgowego, skarga kasacyjna zawiera

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania. Wprawdzie wniosek ten został

sformułowany nieprecyzyjnie, gdyż formalnie rzecz ujmując skarga zawiera tylko

uzasadnienie tego wniosku, to jednak nie budzi wątpliwości, że skarżący zwraca

uwagę Sądowi Najwyższemu na istotne zagadnienie prawne jakie występuje

w rozpatrywanej sprawie. Nie formułuje tego uzasadnienia w sposób rozbudowany,

ale wskazuje na jego istotę. Rzeczywiście jest bowiem ważne jakimi kryteriami

należy się kierować przy obliczaniu początku terminu przewidzianego w art. 670 § 1

k.p.c. Czy należy, tak jak orzekające w sprawie Sądy, niemożność powołania się na

podstawę uzasadniającą zmianę postanowienia stwierdzającego nabycie spadku

oceniać

obiektywnie,

czy

też

istotną

rolę

powinno

odgrywać,

jak

sam

zainteresowany rozumie, istnienie tej podstawy. W okolicznościach rozpoznawanej

sprawy sprowadza się to do odpowiedzi na pytanie, czy wystarczy sama wzmianka

o tym, że przed laty testament został sporządzony, czy też dopiero zapoznanie się

z treścią testamentu było podstawą uzasadniającą zmianę postanowienia

stwierdzającego nabycie spadku, o której mowa w art. 670 § 1 k.p.c., skoro

skarżący pozostawał w przekonaniu, że testamentu nie ma.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 15 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.