II CZ 46/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 46/11

POSTANOWIENIE

Dnia 7 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Marta Romańska

SSA Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa „B.” Spółki Akcyjnej w likwidacji

przeciwko Andrzejowi O.

z udziałem interwenienta ubocznego Andrzeja I.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 7 października 2011 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 30 marca 2010 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Pozwany Andrzej O. domagał się uzupełnienia postanowienia Sądu

Okręgowego z dnia 2 marca 2010 r. o rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku

pozwanego o zwrot uiszczonej przez niego opłaty od tego zażalenia.

Postanowieniem z dnia 30 marca 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił powyższy

wniosek,

argumentując

w

uzasadnieniu,

że

przedmiotem

postępowania

zakończonego wydaniem postanowienia z dnia 2 marca 2010 r było wyłącznie

zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 2 czerwca 2009

r. o odrzuceniu apelacji pozwanego od wyroku tego Sądu z dnia 27 lutego 2009 r.,

przy czym Sąd orzekł merytorycznie o całości przedmiotu tego postępowania, to

jest oddalił zażalenie i orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 30 marca 2010 roku pozwany zarzucił

naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 108 § 1 k.p.c., przez brak

rozstrzygnięcia o wszystkich żądaniach, co do kosztów procesu, art. 357 § 2 k.p.c.,

przez

zaniechanie

uzasadnienia

zaskarżonego

postanowienia,

pomimo

przysługiwania od niego zażalenia, art. 351 § 1 k.p.c., przez odmowę uzupełnienia

postanowienia oraz art. 80 ust. 1, w związku z art. 95 ust. 2 ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych, przez brak wydania postanowienia o zwrocie

pozwanemu uiszczonej opłaty sądowej od zażalenia, w warunkach, kiedy zażalenie

to nie podlega opłacie.

Formułując

powyższe

zaskarżonego postanowienia

zarzuty,

skarżący

domagał

się

uchylenia

w całości oraz przekazania sprawy Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania, podnosząc, że podstawę prawną

zażalenia stanowi art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c., albowiem postanowienie to jest

orzeczeniem co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia

sądu pierwszej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie pozwanego podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne.

Z art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c. wynika, że zażalenie do Sądu Najwyższego

przysługuje tylko od ściśle wymienionych w tym przepisie postanowień sądu drugiej

instancji, a więc postanowień odrzucających skargę kasacyjną albo skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, postanowień

co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej

instancji oraz postanowień sądu drugiej instancji kończących postępowanie

w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna.

W konsekwencji wniesione do Sądu Najwyższego zażalenie na innego

rodzaju postanowienia niż te, o których mowa w przywołanym powyżej przepisie,

podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.

Zaskarżone przez pozwanego postanowienie z dnia 30 marca 2010 roku nie

należy do którejkolwiek ze wskazanych wyżej kategorii postanowień Sądu

II instancji, w szczególności nie jest postępowaniem kończącym postępowanie

w sprawie, jak również, wbrew stanowisku skarżącego, nie stanowi postanowienia

w przedmiocie kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu

pierwszej instancji.

Nie jest dopuszczalne zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie

Sądu II instancji w przedmiocie wniosku o uzupełnienie postanowienia, złożonego

przez stronę na podstawie art. 351 k.p.c. w związku z art. 361 k.p.c., stąd Sąd

Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 oraz w związku z art.

373 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

md