II CZ 46/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 46/09

POSTANOWIENIE

Dnia 3 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa R.B.

przeciwko Skarbowi Państwa Sądowi Rejonowemu w G.

i J.K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 3 listopada 2009 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie i zasądza od Skarbu Państwa (Sąd

Apelacyjny) na rzecz radcy prawnego P.M. kwotę 3600 (trzy

tysiące sześćset) złotych, powiększoną o stawkę podatku od

towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nie opłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 17 marca 2009 r. odrzucił apelację

powoda R.B. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 4 sierpnia 2008 r., jako

wniesioną po terminie.

Wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 4 sierpnia 2008 r. został doręczony

pełnomocnikowi powoda wraz z uzasadnieniem w dniu 27 sierpnia 2008 r.

W dniu 29 sierpnia 2008 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik powoda radca

prawny J. W. przedłożyła opinię prawną o niecelowości wniesienia apelacji w

imieniu powoda i jednocześnie poinformowała powoda o możliwości złożenia

wobec pełnomocnika oświadczenia zobowiązującego pełnomocnika do złożenia

apelacji.

Pismem z dnia 4 września 2008 r. J.W. wypowiedziała pełnomocnictwo do

reprezentowania powoda w badanej sprawie informując jednocześnie powoda, że

termin do wniesienia apelacji upływa powodowi w dniu 10 września 2008 r.

W dniu 10 września 2008 r. powód w piśmie zaadresowanym do Sądu

Okręgowego w S. złożył oświadczenie, iż mimo negatywnej opinii pełnomocnika

zobowiązuje go do wniesienia apelacji w jego imieniu.

Sąd Okręgowy w S. wezwał powoda do sprecyzowania czy pismo z dnia 10

września 2008 r. stanowi apelację od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 4

sierpnia 2008 r., czy jest ono pismem adresowanym do radcy prawnego, pod

rygorem przyjęcia, iż jest to pismo do radcy prawnego.

W dniu 6 listopada 2008 r. powód poinformował Sąd, iż jego pismo z dnia

10 września 2008 r. stanowi apelację od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 4

sierpnia 2008 r.

Ustanowiony dla powoda pełnomocnik z urzędu P.M., w wykonaniu

zobowiązania Sądu z dnia 23 grudnia 2008 r., uzupełnił braki formalne apelacji

wskazane w wezwaniu.

Sąd Apelacyjny, wbrew stanowisku Sądu Okręgowego, stwierdził, że nie było

żadnych podstaw do wzywania powoda o sprecyzowanie treści pisma z dnia

10 września 2008 r. W ocenie Sądu Apelacyjnego treść pisma jednoznacznie

wskazywała, że powód złożył jedynie oświadczenie o zobowiązaniu pełnomocnika

powoda do sporządzenia apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 4

sierpnia 2008 r. Traktując jako apelację pismo pełnomocnika powoda z dnia 14

stycznia 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił ją ze względu na upływ terminu do

zaskarżenia orzeczenia.

W zażaleniu powód zarzucił naruszenie art. 369 § 1 k.p.c. oraz naruszenie

prawa procesowego polegające na pozbawieniu powoda możności obrony jego

praw, co miało doprowadzić do nieważności postępowania na podstawie art. 379

pkt 5 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne. Sąd Apelacyjny trafnie uznał, że apelacja została

wniesiona po upływie terminu. Pismo powoda z dnia 10 września 2008 r. bez

żadnych wątpliwości nie może być uznane za apelację, skoro z jego treści

bezspornie wynika, że stanowi ono jedynie wyrażone w stosunku do pełnomocnika

procesowego zobowiązanie do wniesienia apelacji. Błędne zakwalifikowanie tego

pisma jako apelacji i udzielenie terminu do usunięcia jej braków nie może

prowadzić do przedłużenia ustawowego terminu do wniesienia apelacji. Skarżący

zarzucał,

że

o

charakterze

pisma

procesowego

winny

świadczyć

także

okoliczności, w jakich zostało wniesione. W niniejszej sprawie przedmiotowe pismo

zostało złożone po odmowie sporządzenia apelacji przez dotychczasowego

pełnomocnika. Niewątpliwie zamiarem skarżącego było wniesienie apelacji,

pomimo opinii pełnomocnika o braku podstaw do złożenia tego środka

odwoławczego. Zamiar nie zastępuje jednak faktu wniesienia apelacji, a fakt ten

nastąpił – po ustanowieniu nowego pełnomocnika – już po upływie terminu

określonego w art. 369 § 1 k.p.c. Pismo powoda zaś, jak trafnie wskazał Sąd

Apelacyjny, nie zawiera żadnego elementu, który pozwalałby uznać je choćby za

namiastkę apelacji. Zarzuty podniesione w zażaleniu oceny tej nie podważyły.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.