II CZ 46/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 46/06

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku „G.” z siedzibą w N. w Szwecji

przy uczestnictwie L.G.

o pozbawienie prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny

rachunek oraz pełnienia funkcji członka rady nadzorczej, reprezentanta lub

pełnomocnika w spółce handlowej, przedsiębiorstwie państwowym, spółdzielni,

fundacji lub stowarzyszeniu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lipca 2006 r.,

zażalenia uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w S.

z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę

kasacyjną uczestnika postępowania L.G. od postanowienia tego Sądu z dnia 16

września 2005 r., z tego względu, że została wniesiona po terminie. W zażaleniu

skarżący twierdzi, że złożył skargę kasacyjną w terminie, przewidzianym w

przepisach k.p.c., wobec czego zaskarżone postanowienie powinno zostać

uchylone.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trafnie Sąd Okręgowy podkreślił, że zgodnie z art. 389 5 § 1 k.p.c. skarga

kasacyjna powinna zostać złożona w ciągu dwóch miesięcy od dnia doręczenia

stronie skarżącej orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Jeżeli więc nie doręcza się go

stronie z urzędu, skarga kasacyjna przysługuje jej tylko wówczas, gdy przed

upływem tygodnia od ogłoszenia sentencji zażądała ona doręczenia orzeczenia

z uzasadnieniem. Strona, która w terminie określonym w art. 387 § 3 k.p.c.,

nie wystąpi z takim wnioskiem, pozbawia się tym samym prawa do wniesienia

skargi kasacyjnej. Stanowisko takie można uznać za utrwalone w orzecznictwie

(postanowienia SN: z dnia 11 grudnia 1996 r., I PKN 45/96, OSNAPiUS 1997,

nr 14, poz. 254, z 23 stycznia 1997 r., I CZ 28/96, Lex Polonica i z 7 czerwca

1997 r., II CZ 64/97 niepubl.).

Skarżący, co przyznaje również w uzasadnieniu zażalenia, nie wystąpił

z wnioskiem o doręczenia mu, ogłoszonego w dniu 16 września 2005 r.,

postanowienia Sądu Okręgowego wraz z uzasadnieniem, a jedynie w dniu

16 listopada 2005 r. złożył skargę kasacyjną. W tej sytuacji nie był on uprawniony

do złożenia skargi kasacyjnej, a jedynie mógł co najwyżej wnosić o przywrócenie

terminu

do

wystąpienia

z

wnioskiem

o

doręczenie

postanowienia

wraz

z uzasadnieniem. Odrzucenie skargi kasacyjnej przez Sąd Okręgowy było więc

w pełni uzasadnione.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.