II CZ 46/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 46/05

POSTANOWIENIE

Dnia 6 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Domińczyk (przewodniczący)

SSN Jan Górowski

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi A. M.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu

Okręgowego w P. z dnia 9 października 2003 r., sygn. akt II Ca (…) z wniosku T. i K.

małżonków M. z udziałem D. M. i M. K. o zniesienie współwłasności zażalenia skarżącej

na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. akt II Ca (…),

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd drugiej instancji postanowieniem z dnia 28 lipca 2004 r. odrzucił skargę o

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem wydanym w

postępowaniu o zniesienie współwłasności.

W ocenie Sądu skarga A. M. nie została oparta na ustawowej podstawie

wznowienia, bowiem z okoliczności wskazanych w uzasadnieniu skargi wynika, że

skarżąca wiedziała o toczącym się postępowaniu i nie wstąpiła do niego wyłącznie z

własnej winy, a zatem nie została pozbawiona możności działania ze skutkiem w postaci

naruszenia jej praw.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuca, że została

poinformowana o sprawie i o rozstrzygnięciu dopiero po wydaniu przez Sąd Najwyższy

postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji, na co wskazywała w uzasadnieniu skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dacie rozpoznawania przez Sąd Najwyższy zażalenia należało uznać je za

niedopuszczalne. Postępowanie wszczęte skargą o wznowienie postępowania było

następstwem

wcześniejszego

postępowania

zakończonego

prawomocnym

postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia 9 października 2003 r. wydanym w

sprawie o zniesienie współwłasności, oznaczonej sygn. akt II Ca (…).

Z mocy art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U.

2005 r. Nr 13, poz. 98) jest zasadą, że znowelizowane tą ustawą przepisy k.p.c. stosuje

się z dniem 6 lutego 2005 r. bezpośrednio i to bez żadnych wyjątków w postępowaniu

zażaleniowym. Ustawodawca poczynił od tej zasady wyjątki jedynie w odniesieniu do

złożenia i rozpoznania kasacji, a także do odmowy przyjęcia jej do rozpoznania, bowiem

jedynie w tym przedmiocie stosuje się przepisy dotychczasowe, jeżeli zaskarżone

kasacją orzeczenie wydane zostało przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy.

Przepisy art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c. określają przesłanki dopuszczalności wniesienia

zażalenia do Sądu Najwyższego, przesądzając - co do zasady - dopuszczalność

wnoszenia zażaleń jedynie w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna.

Tymczasem po dniu 6 lutego 2005 r. sprawa niniejsza nie jest już sprawą, w której

przysługuje

skarga

kasacyjna

ze

względu

na

wskazaną

wartość przedmiotu

zaskarżenia, która to wartość została określona kwotą 140.200 zł zarówno w skardze o

wznowienie postępowania, jak i w zażaleniu na postanowienie odrzucające tę skargę.

Tymczasem w postępowaniu o zniesienie współwłasności skarga kasacyjna jest

dopuszczalna w sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza kwotę

150 tys. zł, bowiem taki próg przesądzający o dopuszczalności i skargi kasacyjnej w tym

postępowaniu przyjął ustawodawca w art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.

W tej sytuacji, skoro w dacie rozpoznawania zażalenia przez Sąd Najwyższy

sprawa, w której zostało ono wniesione, nie jest już sprawą, w której przysługuje skarga

kasacyjna, przeto zażalenie do Sądu Najwyższego uznać należało za niedopuszczalne,

co skutkowało obowiązkiem jego odrzucenia na podstawie art. 373 k.p.c. znajdującego

odpowiednie zastosowanie, do postępowania przed Sądem Najwyższym toczącego się

na skutek zażalenia, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.