II CZ 45/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 45/05

POSTANOWIENIE

Dnia 6 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Domińczyk (przewodniczący)

SSN Jan Górowski

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi R. K.

o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 7

września 2001 r., sygn. akt I ACa (…)

z powództwa R. K.

przeciwko B. U.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 maja 2005 r.,

zażalenia skarżącego (powoda) na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 2 lutego

2005 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 lutego 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę R. K. o

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 7

września 2001 r. wydanym w sprawie oznaczonej sygn. akt I ACa (…) z powództwa

skarżącego przeciwko B. U. o zapłatę.

W uzasadnieniu wymienionego postanowienia Sąd drugiej instancji wyraził swoje

stanowisko w przedmiocie uznania braku w skardze ustawowej podstawy wznowienia

określonej w art. 403 § 3 k.p.c.

Skarżący R. K. zaskarżył zażaleniem postanowienie odrzucające jego skargę o

wznowienie postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dacie rozpoznawania zażalenia przez Sąd Najwyższy należało uznać je za

niedopuszczalne. Postępowanie wszczęte skargą o wznowienie postępowania było

następstwem wcześniejszego postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 7 września 2001 r. wydanym w sprawie o zapłatę oznaczonej

sygn. akt I ACa (…).

Z mocy at. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U.

2005 r. Nr 13, poz. 98) jest zasadą, że znowelizowane tą ustawą przepisy k.p.c. stosuje

się z dniem 6 lutego 2005 r. bezpośrednio i to bez żadnych wyjątków w postępowaniu

zażaleniowym. Ustawodawca poczynił od tej zasady wyjątki jedynie w odniesieniu do

złożenia i rozpoznania kasacji a także do odmowy przyjęcia jej do rozpoznania, bowiem

jedynie w tym przedmiocie stosuje się przepisy dotychczasowe, jeżeli zaskarżone

kasacją orzeczenie wydane zostało przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy.

Przepisy art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c. określają przesłanki dopuszczalności wniesienia

zażalenia do Sądu Najwyższego, przesądzając – co do zasady – dopuszczalność

wnoszenia zażaleń jedynie w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna.

Tymczasem po dniu 6 lutego 2005 r. sprawa niniejsza nie jest już sprawą, w której

przysługuje skarga kasacyjna, ze względu na wskazaną wartość przedmiotu

zaskarżenia nie przekraczającą progu 50 tys. zł. Skarżący określił w apelacji wartość

przedmiotu zaskarżenia kwotą 45.347 zł [k. (…) akt sprawy o sygn. I ACa (…)],

natomiast wartość przedmiotu zaskarżenia w kasacji określił kwotą 49.266 zł.

Tymczasem w sprawach cywilnych o zapłatę skarga kasacyjna jest dopuszczalna jeśli

wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza kwotę 50 tys. zł, bowiem taki próg

przesądzający o dopuszczalności kasacji przyjął ustawodawca w art. 398 2 § 1 k.p.c.

W tej sytuacji, skoro w dacie rozpoznawania zażalenia przez Sąd Najwyższy

sprawa, w której zostało ono wniesione nie jest już sprawą, w której przysługuje skarga

kasacyjna, przeto zażalenie do Sądu Najwyższego uznać należało za niedopuszczalne,

co skutkowało obowiązkiem jego odrzucenia na podstawie art. 373 k.p.c. znajdującego

odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Sądem Najwyższym toczącego się

na skutek zażalenia na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.