II CZ 41/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 41/12

POSTANOWIENIE

Dnia 11 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Agencji Rynku Rolnego

przeciwko D.S.

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 lipca 2012 r.,

zażalenia pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 października 2011 r.,

oddala zażalenie i zasądza od pozwanej na rzecz strony

powodowej kwotę 3600zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem

kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 14 października 2011 r. odrzucił

apelację pozwanej na podstawie art. 373 k.p.c., jako nieopłaconą w określonym

przepisami terminie tygodniowym liczonym od doręczenia profesjonalnemu

pełnomocnikowi pozwanej w dniu 11 lipca 2011 r. postanowienia Sądu

Apelacyjnego z dnia 30 czerwca 2011 r., oddalającego zażalenie pozwanej na

postanowienie Sądu I instancji w przedmiocie częściowego oddalenia wniosku

pozwanego o zwolnienie od kosztów sądowych.

Ponieważ tygodniowy termin do uiszczenia opłaty od apelacji upłynął w dniu

18 lipca 2011 r., przeto uchybienie temu terminowi było równoznaczne

z nieopłaceniem

apelacji,

co

skutkowało

jej

odrzuceniem,

stwierdził

Sąd

Apelacyjny.

Sąd ten uznał za błędne, w świetle art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca

2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, wezwanie zarządzeniem

przewodniczącego z dnia 27 lipca 2011 r. (k. 164) pełnomocnika pozwanej

do uiszczenia należnej opłaty od wniesionej apelacji. Uiszczenie opłaty dopiero

w dniu 1 sierpnia 2011 r. (k. 162) nie sanowało skutku w postaci nieopłacenia

w przepisanym terminie wniesionej apelacji i uzasadniało konieczność jej

odrzucenia jako nieopłaconej.

W zażaleniu pozwanej na postanowienie odrzucające apelację skarżąca

zarzuca błędną wykładnię art. 370 k.p.c. i art. 373 k.p.c. twierdząc, że nieuiszczenie

opłaty w przepisanym terminie nie uprawnia Sądu do odrzucenia apelacji

na podstawie art. 370 k.p.c., ponieważ przepis ten stanowi o nieopłaceniu apelacji,

a uiszczenie opłaty po terminie nie jest jednoznaczne z nieopłaceniem apelacji.

W ocenie

żalącej,

uchybienie

terminowi

dokonania

czynności

nie

jest

jednoznaczne z niewykonaniem tej czynności.

Żaląca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Strona powodowa wniosła o oddalenie zażalenia i o zasądzenie od pozwanej

kosztów postępowania zażaleniowego twierdząc, że uiszczenie opłaty od apelacji

po terminie nie wywołuje skutku jej opłacenia, ponieważ oceny opłacenia apelacji

dokonuje się z uwzględnieniem terminu do uiszczenia tej opłaty.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Żaląca nie kwestionuje zasadności zastosowania przez Sąd art. 112 ust. 3

in fine ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(tj. Dz.U. 2010, Nr 90, poz. 594 ze zm.) cyt. dalej

„u.k.s.c.”. Oznacza to,

że doręczenie w dniu 11 lipca 2011 r. (k. 157) pełnomocnikowi pozwanej

postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 30 czerwca 2011 r., oddalającego

zażalenie pozwanej na postanowienie oddalające w części jej wniosek o zwolnienie

od kosztów sądowych, określało, z mocy art. 112 ust. 3 in fine u.k.s.c., początek

biegu terminu tygodniowego do opłacenia apelacji wniesionej przez adwokata

i podlegającej opłacie w wysokości stosunkowej.

Przepis ten wyłącza obowiązek

przewodniczącego wzywania

strony do

opłacenia złożonego pisma (postanowienie SN z dnia 10 maja 2012 r., IV CZ

161/11, niepubl.).

Opłata od apelacji nie została więc wniesiona z zachowaniem tygodniowego

terminu, który bezskutecznie upłynął w dniu 18 lipca 2001 r., jak to trafnie

przyjął Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Oznacza to

uznanie,

że

została

wniesiona

przez

tę

pozwaną

nieopłacona

apelacja

w rozumieniu art. 370 k.p.c., którego to skutku nie sanuje późniejsze uiszczenie

w tym celu kwoty 2500 zł, tj. w dniu 1 sierpnia 2011 r. (k. 166).

Nie ma racji żaląca wywodząc, że użycie w art. 370 k.p.c. sformułowania

„nieopłaconą”, a nie „nieopłaconą w terminie” miałoby sanować skutki uchybień

terminowi do opłacenia pism, ponieważ taki wniosek sprzeciwiałby się racjonalności

działania ustawodawcy, określającego przecież w określonym celu terminy do

uiszczenia opłat.

Ponadto próba rozumienia terminu „nieopłaconą”, użytego w art. 370 k.p.c.,

bez zakreślenia ram czasowych oceny przez Sąd takiego stanu w istocie

sparaliżowałaby

wykonanie

obowiązku

Sądu

odrzucenia

apelacji,

pomimo

bezskutecznego upływu tygodniowego terminu do jej opłacenia.

Wobec powyższego ocena wystąpienia przesłanki z art. 370 k.p.c. w postaci

nieopłaconej apelacji musi nastąpić z upływem terminu przewidzianego na jej

opłacenie, a stwierdzenie już wówczas braku jej opłacenia skutkuje obowiązkiem

Sądu odrzucenia tego środka zaskarżenia, odpowiednio na podstawie art. 370

k.p.c., albo art. 373 k.p.c.

W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie

z obowiązującym prawem, co skutkowało obowiązkiem oddalenia zażalenia na

mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98

§ 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1349

ze zm.).

jw