II CZ 41/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 41/11

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa H. K., K. K. i Z. D.

przeciwko PGNiG Spółce Akcyjnej w W. Oddziałowi w Ł.

i Spółce Gazownictwa Spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością w W. Oddziałowi Zakład Gazowniczy w Ł.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 7 lipca 2011 r.,

zażalenia powodów

na postanowienie o kosztach zawarte

w wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 29 grudnia 2010 r.,

odrzuca zażalenie;

zasądza od powodów na rzecz pozwanego Spółki

Gazownictwa sp. z o.o. Oddział Gazowniczy Ł. kwotę 1.200 zł

(jeden tysiąc dwieście) tytułem kosztów postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Powodowie zaskarżyli zażaleniem rozstrzygnięcie dotyczące kosztów

procesu zawarte w punkcie IV wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29 grudnia 2010 r.,

w

którym

zasądzono

od

Spółki

Gazownictwa

Spółki

z ograniczoną

odpowiedzialnością w W. Oddziału Gazowniczego w Ł. solidarnie na ich rzecz

kwotę 994 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Zaskarżonemu

postanowieniu

zarzucili

naruszenie

przepisów

prawa

procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia tj. art. 98 § 1 oraz § 3 k.p.c.,

w związku z zasądzeniem na ich rzecz jedynie zwrotu kosztów postępowania

apelacyjnego, nie orzekając o zwrocie kosztów postępowania przed Sądem

pierwszej

instancji,

chociaż

pozwana,

jako

strona

przegrywająca

sprawę

obowiązana jest zwrócić powodom koszty niezbędne do celowego dochodzenia

praw i celowej obrony w pierwszej, jak i w drugiej instancji.

Wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od pozwanej na

ich rzecz solidarnie kwoty 5 554 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w sprawie, oraz

zasądzenie kosztów za postępowanie zażaleniowe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzeczeniu kończącym sprawę w instancji sąd rozstrzyga o kosztach

procesu obejmujących: koszty sądowe, koszty strony występującej osobiście lub

przez pełnomocnika niebędącego adwokatem, radcą prawnym, prawnikiem

zagranicznym, rzecznikiem patentowym, koszty zastępstwa procesowego strony

przez adwokata, radcę prawnego, prawnika zagranicznego albo rzecznika

patentowego (art. 98 k.p.c.).

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale Sądu Najwyższego z dnia

11 lipca 1972 r., III PZP 14/72, (OSNCP 1972, nr 12, poz. 215), zażalenie

przysługuje stronie także wtedy, gdy sąd pierwszej instancji uwzględnił wniosek

o zasądzenie kosztów procesu jedynie częściowo i nie oddalił go w pozostałym

zakresie, gdyż takie rozstrzygnięcie zawiera w sobie domniemanie oddalenia

nieuwzględnionej części wniosku o zasądzenie kosztów. Jak trafnie wskazuje się

w doktrynie pogląd ten stracił obecnie aktualność. Z treści art. 1081 k.p.c. wynika

bowiem, że nieobjęcie orzeczeniem o obowiązku poniesienia kosztów sądowych

całej kwoty należnej z tego tytułu nie jest równoznaczne z rozstrzygnięciem

negatywnym w tym zakresie. W takim przypadku orzeczenie jest niepełne

i zachodzi podstawa do jego uzupełnienia. Wprawdzie art. 108 1 odnosi się

wyłącznie do kosztów sądowych, jednak znalazła w nim wyraźne potwierdzenie

konieczność stosowania konstrukcji uzupełnienia orzeczenia do niepełnych

postanowień w przedmiocie kosztów. Postanowienia obejmujące koszty procesu

w zakresie szerszym, niż tylko koszty sądowe podlegają uzupełnieniu na

podstawie art. 351 w związku z art. 361 k.p.c.

W tej sytuacji zażalenie skierowane przeciwko nieistniejącemu orzeczeniu

o kosztach

postępowania

podlega

odrzuceniu,

jako

z

innych

przyczyn

niedopuszczalne (art. 394 § 3 w zw. z art. 398 k.p.c. w zw. z art. 370 i 373 k.p.c.).

O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono stosownie do art. 98 § 1 i 3

w zw. z art. 99 k.p.c.