II CZ 41/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 41/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

w sprawie ze skargi R. P.

o wznowienie postępowania w sprawie … 49/02

z powództwa R. P.

przeciwko Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa - Oddział w P.

oraz Agencji Własności Rolnej w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 maja 2005 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt … 565/04,

oddala zażalenie oraz przyznaje radcy prawnemu M. A. od

Skarbu

Państwa

-

Sądu

Apelacyjnego

kwotę

(sto

dwadzieścia) zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

powodowi z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny

odrzucił skargę R. P. o

wznowienie postępowania wskazując, że skarga nie opiera się na ustawowej

podstawie wznowienia oraz że została wniesiona po terminie przewidzianym w

ustawie dla wniesienia skargi o wznowienie postępowania. W zażaleniu skarżący

wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przyznanie pełnomocnikowi

skarżącego kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarżący zarzucił, że Sąd Apelacyjny błędnie ustalił, iż już w czerwcu 2001 r.

miał on wiedzę o okolicznościach, które wskazał jako podstawę wznowienia

postępowania, podczas gdy skarżący dopiero 24 maja 2004 r. dowiedział się

o podrobionym bądź przerobionym dokumencie, na którym zostało oparte

orzeczenie Sądu Apelacyjnego. Jak wskazał na to Sąd Apelacyjny skarżący nie

wskazuje jednak, żadnych dowodów z których wynikałoby, że rzeczywiście

dowiedział się o podrobieniu lub przerobieniu dokumentów złożonych przez

pozwaną Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa dopiero w 2004 r.

Jak ustali to Sąd Apelacyjny w aktach sprawy, której wznowienia domaga się

skarżący, znajduje się jego pismo z dnia 17 czerwca 2001 r., w którym podnosił on

te same argumenty co w skardze o wznowienie postępowania. Także w zażaleniu

skarżący ogranicza się do stwierdzenia, że Sąd Apelacyjny bezpodstawnie przyjął,

iż wiedział on o okolicznościach, które przytacza w skardze o wznowienie

postępowania, już w 2001 r. Na poparcie tego stwierdzenia nie przytacza jednak

żadnego dowodu. W tej sytuacji uznać należy, iż trafnie Sąd Apelacyjny przyjął, że

brak podstaw do wznowienia postępowania, a tym samym brak podstaw do

uwzględnienia zażalenia. Samo sformułowanie podstaw wznowienia w sposób

odpowiadający wymogom przewidzianym w ustawie, co znalazło się w skardze

o wznowienie postępowania złożonej przez R. P., nie jest bowiem równoznaczne z

tym czy twierdzenia zawarte w skardze rzeczywiście tworzą taką podstawę.

Rację ma także Sąd Apelacyjny, gdy podkreśla, że skoro skarga została

złożona po upływie trzech miesięcy od uprawomocnienia się wyroku Sądu

Apelacyjnego, to uznać należy, iż wniesiona została po upływie trzymiesięcznego

terminu przewidzianego w art. 407 k.p.c. Niewątpliwie bowiem w tej dacie powód

wiedział, że orzeczenie Sądu Apelacyjnego oparte zostało na dokumencie, który on

kwestionuje.

Skoro zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się nieusprawiedliwione, Sąd

Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c.

i w związku z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz.

98), orzekł jak w sentencji.