II CZ 40/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 40/11

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa W. N.

przeciwko Gminie Miasto S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 7 lipca 2011 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 30 kwietnia 2009 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2009 r. Sąd Okręgowy, na podstawie art.

3982 § 1 k.p.c. i art. 3986 § 2 k.p.c., odrzucił skargę kasacyjną powódki od wyroku

Sądu Okręgowego z dnia 30 stycznia 2009 r. w sprawie o zapłatę.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wniesiona skarga kasacyjna

nie spełnia określonego w art. 3984 § 1 k.p.c. wymagania prawidłowego

uzasadnienia podstawy kasacyjnej, którego wypełnienie, poza wskazaniem

naruszonych przepisów, polega nadto - czego brak w skardze - na wyjaśnieniu

na czym polega ich naruszenie i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W zażaleniu powódka zarzuciła naruszenie art. 398 6 § 1 k.p.c, podnosząc,

że brak skargi we wskazanym przez Sąd zakresie ma charakter usuwalny,

w związku z czym Sąd Okręgowy powinien wezwać skarżącą do uzupełnienia

skargi, a dopiero w razie niezastosowania się do wezwania skarga mogła być

odrzucona.

Wniosła o uchylenie postanowienia Sądu Okręgowego i rozpatrzenia

wniesionej skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Treść art. 3986 § 2 k.p.c. nie pozostawia wątpliwości, że - jak trafnie przyjął

Sąd Okręgowy - skarga kasacyjna powódki niespełniająca wymagania określonego

w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. podlegała odrzuceniu, bez uprzedniego wzywania do

usunięcia tego braku. Zgodnie z art. 3986 § 1 k.p.c. wymóg wezwania skarżącego

przez sąd do usunięcia braków skargi kasacyjnej dotyczy wymagań określonych

w art. 3984 § 2 lub § 3 k.p.c.

Niezależnie od tego wniesiona skarga podlegała odrzuceniu - jako oparta

wyłącznie na niedopuszczalnych zarzutach dotyczących ustalenia faktów i oceny

dowodów (art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3983 § 3 k.p.c.).

Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 394 1 § 3 w zw. z art. 39814

k.p.c.).