II CZ 40/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 40/10

POSTANOWIENIE

Dnia 14 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

w sprawie z powództwa W. M.

przeciwko W. P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 14 maja 2010 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 lipca 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił wniosek

pełnomocnika pozwanego W. P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o

sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 21 maja 2009 r. i w

konsekwencji odrzucił wniosek pozwanego o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia

tego wyroku. Postanowienie to zaskarżył pozwany, wnosząc na podstawie art. 380

k.p.c., także o rozpoznanie postanowienia w sprawie oddalenia wniosku pozwanego w

sprawie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie i doręczenie

uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 maja 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Bezspornym jest, że pomimo prawidłowego zawiadomienia o rozprawie Sądu

Apelacyjnego w dniu 7 maja 2009 r. nikt się na niej nie stawił. Zawiadomienie o

rozprawie odebrała M. K., pracownik kancelarii T. S., która mieści się w tym samym

lokalu co siedziba kancelarii pełnomocnika pozwanego M. W. Adwokat M. W. upoważnił

do odbioru kierowanej do niego korespondencji zarówno swoją sekretarkę jak również

M. K. Działając w granicach tego upoważnienia M. K. pokwitowała odbiór zawiadomienia

o terminie rozprawy apelacyjnej wyznaczonej na dzień 7 maja 2009 r. Zawiadomienie

nie dotarło jednak do adwokata M. W.

W tej sytuacji brak podstaw aby uznać, że niezłożenie wniosku o sporządzenie

uzasadnienia i doręczenie go pełnomocnikowi pozwanego w terminie tygodniowym od

ogłoszenia wyroku w dniu 21 maja 2009 r., tj. po upływie terminu wynikającego z art.

328 § 1 k.p.c., nastąpił bez winy strony w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. Winę strony,

która działa przez pełnomocnika, należy oceniać z uwzględnieniem także jego winy.

Pełnomocnik, który upoważnił określoną osobę do odbioru kierowanej do niego z sądu

korespondencji odpowiada za ewentualne zaniedbania upoważnionego. To, czy osoba

ta jest pracownikiem pełnomocnika nie ma przy tym decydującego znaczenia.

Upoważniając do odbioru korespondencji osobę, która nie podlega jego kierownictwu,

pełnomocnik powinien zadbać o to, aby osoba ta mogła należycie wykonać takie

upoważnienie. Zła organizacja kancelarii związana z prowadzonym w niej remontem,

czy zaniedbanie upoważnionej osoby wynikające z braku dokładnego określenia jak ma

ona działać przy przekazywaniu odbieranej na podstawie udzielonego jej upoważnienia

korespondencji, nie mogą być traktowane jako brak winy strony w rozumieniu art. 168 §

1 k.p.c. To, że pełnomocnik pozwanego nie mógł jako pracodawca wydawać wiążących

poleceń M. K., nie stanowiło jednak żadnej przeszkody, aby ustalił z nią dokładnie jak

ma postępować w razie odbioru kierowanej do niego korespondencji. Jeżeli zaś udzielił

jej upoważnienia do odbioru takiej korespondencji, a w wyniku braku takich wskazówek

lub zaniedbania upoważnionej osoby przy przekazywaniu odebranej korespondencji,

nastąpiło uchybienie terminowi przewidzianemu w art. 328 § 1 k.p.c., to brak podstaw do

uznania, iż nastąpiło to bez winy strony w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c.

Skoro nie było podstaw do przywrócenia terminu do sporządzenia i doręczenia

pozwanemu uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 maja 2009 r., to

oddalenie jego wniosku w tej sprawie znajduje także usprawiedliwienie biorąc pod

uwagę art. 328 § 1 k.p.c.

Mając na względzie powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 14 k.p.c.

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.