II CZ 40/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 40/09

POSTANOWIENIE

Dnia 20 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Wojciech Jan Katner

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa R.P.

przeciwko [...]

o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 sierpnia 2009 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie i nie

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

obciąża

powoda

kosztami

Postanowieniem

z dnia 17 grudnia 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

zażalenie powoda – wniesione przez niego osobiście – na postanowienie tego

Sądu z dnia 26 listopada 2008 r. odrzucające skargę kasacyjną na skutek nie

uiszczenia należnej opłaty, ponieważ skarżący nie zachował przewidzianego w art.

871 § 1 k.p.c. przymusu adwokacko-radcowskiego.

Na to postanowienie pełnomocnik powoda złożył zażalenie i wniósł

o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 26 listopada 2008 r.

Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powoda na skutek nie uiszczenia

należnej opłaty. Na to postanowienie wnieśli zażalenie: powód osobiście i jego

profesjonalny pełnomocnik (złożył on trzykrotnie zażalenie tej samej treści).

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2009 r. Sąd Apelacyjny na skutek zażalenia

pełnomocnika powoda – na podstawie art. 395 § 2 k.p.c. – uchylił postanowienie z

dnia 26 listopada 2008 r.

Nie ulega wątpliwości, że wniesione osobiście przez powoda zażalenie na

postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej podlegało odrzuceniu z powodu nie

zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Zgodnie bowiem z art. 871 § 1

k.p.c. –

z wyjątkiem nie zachodzących w sprawie sytuacji uregulowanych

w paragrafie drugim przytoczonego przepisu – przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych i dotyczy ono

także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem

Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. W tej sytuacji

zażalenie kwestionujące zasadność zaskarżonego postanowienia nie mogło

odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Warto jednak zauważyć, że cel,

do którego zmierzało trafnie odrzucone wniesione osobiście przez powoda

zażalenie, a mianowicie uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej,

został osiągnięty na skutek uwzględnienia zażalenia pełnomocnika powoda na

podstawie art. 395 § 2 k.p.c.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oraz art. 102 w związku

z art. 39821 k.p.c.).