II CZ 4/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 4/05

POSTANOWIENIE

Dnia 7 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marek Sychowicz

SSA Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa M. M.

przeciwko W. D., D. D., M. D., J. D., D. D. i małoletniemu A. D. z udziałem interwenienta

ubocznego Gminy S.

o eksmisję,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 kwietnia 2005 r.,

zażalenia interwenienta ubocznego na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 13

grudnia 2004 r., sygn. akt VII Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w K. odrzucił kasację wniesioną

przez interwenienta ubocznego - Gminę S. od wyroku tego Sądu, którym oddalono jego

apelacje od wyroku Sądu Rejonowego uwzględniającego powództwo o eksmisje

pozwanych z zajmowanego lokalu i orzekającego o uprawnieniu pozwanych do

otrzymania lokalu socjalnego. Kasację uznał za niedopuszczalną z uwagi na wartość

przedmiotu zaskarżenia (art. 3921 § 1 zd. 1 k.p.c.), która określona przez powoda na

kwotę dwa tysiące złotych i nie zakwestionowana we właściwym czasie, nie podlega

obecnie ponownemu badaniu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca Gmina zarzuciła naruszenie

przepisów postępowania w tym art. 25 § 1 i 2, 23 k.p.c. oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP

i art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych i wolności. Podnosiła, że

obciążający ją obowiązek dostarczenia pozwanym lokalu mieszkalnego ma charakter

niemajątkowy, a wiec kasacja jest dopuszczalna bez względu na wartość przedmiotu

zaskarżenia. Jednakże również przy przyjęciu jego majątkowego charakteru, wartość

przedmiotu zaskarżenia odpowiada minimalnemu progowi kwotowemu dopuszczalności

kasacji i wynosi dziesięć tysięcy złotych, to jest nie mniej niż dwa tysiące złotych za

dostarczenie prawa do lokalu dla każdego członka rodziny. Wywodziła nadto, że

uboczna kwestia wartości przedmiotu sporu nie może mieć znaczenia przy

rozstrzyganiu o chronionych konstytucyjnie uprawnieniach do zaskarżenia wyroku przez

stronę. Wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3921 § 1 k.p.c. obowiązującym w dacie orzekania przez Sąd

Okręgowy kasacja nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy zł. Uzależnienie dopuszczalności

kasacji od wartości przedmiotu zaskarżania dotyczy spraw majątkowych, to jest takich

które mają wartość przedmiotu sporu, a co zatem idzie wartość przedmiotu zaskarżenia.

Ogólnie można stwierdzić, że sprawą majątkową jest sprawa, w której rozpoznawane

żądanie zmierza do realizacji prawa lub uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na

stosunki majątkowe stron. Tak rozumianemu pojęciu sprawy majątkowej odpowiada

sprawa, w której rozpoznawane jest żądanie orzeczenia eksmisji z lokalu mieszkalnego.

Dopuszczalność kasacji w sprawie o eksmisję uzależniona jest więc od wartości

przedmiotu zaskarżenia. Wartość tę określa się na podstawie art. 23 k.p.c. stosowanego

wprost (w przypadkach w nim wymienionych) lub odpowiednio w zw. z art. 7 ustawy o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych (w sprawach o opróżnienie lokalu

zajmowanego bez tytułu prawnego lub na podstawie umowy użyczenia - vide

postanowienia SN z dnia 12 lutego 1997 r., nie publ. z dnia 13 sierpnia 1997 r. I CZ

87/97, OSNC 1998, z. 1, poz.15, z dnia 4 kwietnia 2000 r., V CZ 8/00, nie publ.)

Możliwość orzeczenia przez sąd na podstawie art. 14 ustawy z dnia 21 czerwca

2001 r. ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie

Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733) w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu o

uprawnieniu do otrzymania przez osoby, których nakaz dotyczy lokalu socjalnego, nie

zmienia przedmiotu tej sprawy, pozostającej sprawą o eksmisję (postanowienia SN z

dnia 7 kwietnia 1998 r, II CKN 693/97 nie publ., z dnia 16 kwietnia 1997 r., II CZ 49/97,

OSNC 1997, z.11, poz. 169). Orzeczenie o uprawnieniu do lokalu socjalnego nie tworzy

prawa do konkretnego lokalu, a jedynie stwarza po stronie uprawnionego do jego

otrzymania roszczenie o zobowiązanie gminy do zawarcia umowy najmu konkretnego

lokalu socjalnego. Sprawa, w której skarżący kwestionuje w kasacji ustalenie lub

nieustalenie uprawnienia do lokalu socjalnego jest więc sprawą o eksmisje, w której

dopuszczalność kasacji zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia określonego według

zasad właściwych dla zaskarżenia orzeczenia o eksmisji. Bez znaczenia dla rozważanej

kwestii dopuszczalności takiej kasacji jest majątkowy charakter uprawnienia do

otrzymania lokalu socjalnego.

W tym stanie rzeczy nie zachodzi podnoszone w zażaleniu naruszenie

w wskazanych w nim przepisów. Zaskarżone postanowienie nie narusza też

deklarowanego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa każdego do sądu i sprawiedliwego

rozpoznania sprawy, które skarżąca zrealizowała w ramach gwarantowanego

konstytucyjnie dwuinstancyjnego postępowania (art. 176 ust. 1).

O oddaleniu zażalenia orzeczono na podstawie art. 398 14 k.p.c. w zw. z art. 3941

§ 3 k.p.c. i art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U.

2005 r. Nr 13, poz. 98).