II CZ 39/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 39/12

POSTANOWIENIE

Dnia 13 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie ze skargi D. W.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r.,

wydanym w sprawie z powództwa D. W.

przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w S.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 13 czerwca 2012 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 grudnia 2011 r.,

1. oddala zażalenie;

2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego

adwokat B. K. kwotę 7200 (siedem tysięcy dwieście) zł

powiększoną o należny podatek od towarów i usług

tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej powodowi z urzędu;

3. nie

obciąża

powoda

kosztami

postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 15 grudnia 2001 r. odrzucił skargę

powoda D. W. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tego Sądu z

dnia 15 grudnia 2010 r. Skargę tę odrzucono z braku występowania jej podstaw

prawnych, wskazywanych przez skarżącego (art. 401 pkt 2 k.p.c. i art. 403 § 2

k.p.c.). W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał też, że zachował termin do wniesienia

skargi, przewidziany w art. 407 § 1 k.p.c.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 15 grudnia 2011 r. powód wnosił o jego

uchylenie, zarzucając nieuwzględnienie podstawy prawnej wznowienia określonej

w art. 40 § 2 k.p.c i art. 401 k.p.c. (skarżący miał zapewne na myśli podstawę

wskazaną w art. 401 pkt 2 k.c.). Pełnomocnik - zgodnie z życzeniem powoda –

wskazał dodatkową podstawę wznowienia tj. „nowe okoliczności wynikające

z orzeczenia przed WSA w W. - sygn. akt Wa …”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W zażaleniu na postanowienie z dnia 15 grudnia 2011 r. skarżący

mógłby tylko kwestionować niewłaściwą ocenę podstaw prawnych wznowienia

postępowania dokonaną przez Sąd Apelacyjny i przewidzianych w art. 401 pkt 2

k.p.c. i art. 403 § 2 k.p.c. Nie mogą być brane pod uwagę przez Sąd Najwyższy

inne „dodatkowe podstawy wznowienia”, niezależnie od ich postaci i charakteru

prawnego.

Należy jednak zwrócić uwagę na to, że w końcowej części zaskarżonego

postanowienia Sąd apelacyjny wyjaśnił, iż składający skargę nie wykazał

zachowania terminu do złożenia skargi, przewidzianego w art. 407 § 1 k.p.c.

Zgodnie z tym przepisem, skargę wnosi się w terminie trzymiesięcznym, a termin

ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia

a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możliwości działania lub brak

należytej reprezentacji - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej

organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Z treści wywiedzionej skargi, innych pism

procesowych, składanych przez skarżącego, nie można wywieść informacji, kiedy

wnioskodawca powziął wiadomość o istnieniu podstawy do wznowienia. W treści

skargi o wznowienie postępowania powinien znajdować się m.in. wskazanie

okoliczność stwierdzające zachowanie terminu (art. 409 k.p.c.).

W zażaleniu skarżącego brak jakiejkolwiek polemiki ze stanowiskiem Sądu

Apelacyjnego dotyczącego braku wykazania zachowania terminu przewidzianego

w art. 407 § 1 k.p.c. Kwestia ewentualnej wiedzy skarżącego poruszona została

jedynie w związku z kwestionowaniem przez Sąd występowania podstawy

wznowienia określonej w art. 403 § 2 k.p.c. (pkt 1 skargi). W tej sytuacji

bezprzedmiotowe są wywody skarżącego dotyczące istnienia kwestionowanych

prze Sąd Apelacyjny podstaw wznowienia (art. 401 pkt 2 k.p.c. i art. 403 § 2 k.p.c.).

Należało zatem oddalić zażalenie skarżącego jako nieuzasadnione (art. 3941 § 3

k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).

jw