II CZ 39/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 39/11

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

w sprawie z powództwa Wiejskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w W.

przeciwko L. P. i W. P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 7 lipca 2011 r.,

zażalenia pozwanych na orzeczenie o kosztach zawarte w pkt 2

postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 12 października 2010 r.,

1)

2)

zmienia pkt 2 postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 12

października 2010 roku w ten sposób, że nie obciąża

pozwanych obowiązkiem zwrotu na rzecz powódki

kosztów postępowania zażaleniowego.

przyznaje adwokatowi A. R. od Skarbu Państwa – Sądu

Okręgowego kwotę 135 (sto trzydzieści pięć) złotych,

powiększoną

o podatek

VAT

z

tytułu

zwrotu

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanym z

urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 października 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił

zażalenie pozwanych L. P. i W. P. od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 4

grudnia 2009 r. w sprawie o zapłatę z powództwa Wiejskiej Spółdzielni

Mieszkaniowej w W. Zasądził też od pozwanych solidarnie na rzecz powódki zwrot

kosztów postępowania zażaleniowego w kwocie 600 złotych.

W zażaleniu pozwanych na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku

Sądu Okręgowego wniesiono o uchylenie tego postanowienia, zarzucając

naruszenie art. 102 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i nie rozważenie, czy

w przedmiotowej sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, który

obliguje sąd do rozważenia nieobciążania pozwanych kosztami zastępstwa

procesowego za postępowanie odwoławcze.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Pozwani w czasie postępowania wykazywali zarówno to, że nie są w stanie

ponosić jego kosztów, w rezultacie czego mają przyznaną z urzędu pomoc prawną,

jak i to, że są wysoce nieporadni wtedy, gdy działali samodzielnie. Z tej przyczyny

nie potrafili wypełnić przy użyciu komputera wskazanych im jedynie przez Sąd

formularzy do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty, zwłaszcza, że komputera

nie posiadają i nie umieją go obsługiwać. Sprzeciw wnieśli według wskazówek

Sądu, ale nie zachowując przepisanej formy, której zachować nie byli w stanie.

Sprzeciw nie był więc w ogóle rozpatrywany, tylko odrzucony z powodu braków

formalnych, jakich spełnienie wymagało od pozwanych umiejętności, których nie

posiadają i których (obsługa komputera) nie muszą posiadać, gdy uwzględni się

stopień edukacji i skomputeryzowania pokolenia, do którego pozwani należą.

Sytuacja finansowa i sposób zachowania pozwanych przemawia za tym, aby

uznać, że występuje wypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 102

k.p.c., czego Sąd pierwszej instancji w ogóle nie rozważył. Dlatego należało

zaskarżone postanowienie w zaskarżonej części zmienić nie obciążając pozwanych

kosztami postępowania zażaleniowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 k.p.c.

oraz art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 k.p.c. orzekł, jak w sentencji, rozstrzygając

o kosztach postępowania zażaleniowego na podstawie § 19 i § 20 w związku z § 13

ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163,

poz. 1348).