II CZ 39/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 39/09

POSTANOWIENIE

Dnia 20 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Wojciech Jan Katner (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa M.Ż.

przeciwko J.G.

o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 sierpnia 2009 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 marca 2009 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 marca 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację, z

zasądzeniem kosztów, wniesioną przez powoda M.Ż. od wyroku Sądu Okręgowego

w K. z dnia 9 grudnia 2008 r., oddalającego powództwo przeciwko J.G. o uznanie

czynności prawnej za bezskuteczną. Przyczyną odrzucenia apelacji było nie

uiszczenie

opłaty

podstawowej

od

apelacji

wniesionej

przez

powoda

reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika.

Na powyższe postanowienie złożył zażalenie powód zarzucając naruszenie

art. 1302 § 3 k.p.c. oraz art. 14 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych (dalej jako: u.k.s.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Powód w sprawie był zwolniony w całości od kosztów sądowych już przed

Sądem I instancji, a to obejmuje także postępowanie apelacyjne. Występowanie

zatem przez powoda reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika (radcę

prawnego) o zwolnienie od kosztów w postępowaniu apelacyjnym było całkiem

zbędne.

Jak słusznie wyjaśnił to już Sąd Apelacyjny w postanowieniu odrzucającym

apelację, powołując się na rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w postanowieniu

z dnia 15 marca 2007 r. II CZ 10/07 (Lex nr 305691), złożenie bezprzedmiotowego

wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie powoduje odsunięcia w czasie

opłaty podstawowej wymaganej przez art. 14 ust. 3 u.k.s.c.

Nie ma zatem racji pełnomocnik powoda w zażaleniu, że oczekiwał on na

rozstrzygnięcie wniosku i wtedy dopiero byłby zobowiązany do uiszczenia opłaty

podstawowej. Pełnomocnik powoda przyznaje zresztą w zażaleniu, powołując się

na art. 14 ust. 2 u.k.s.c., obowiązujący w niniejszym postępowaniu i na

odpowiednie orzecznictwo Sądu Najwyższego, że nawet w razie całkowitego

zwolnienia

od

podstawową.

kosztów,

gdyby

ono

nastąpiło,

należałoby

wnieść

opłatę

Słusznie stwierdza Sąd Apelacyjny, uzasadniając to treścią art. 14 ust. 2

i art. 100 ust. 2 u.k.s.c. w brzmieniu tych przepisów obowiązującym w niniejszej

sprawie (art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych, Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123), że apelacja

wniesiona po 10 marca 2007 r. przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych

podlegała opłacie podstawowej.

Składając zażalenie powód niewłaściwie odczytał intencje i treść cytowanych

przez siebie postanowień Sądu Najwyższego, a powinien był zwrócić uwagę na

wymienione powyżej postanowienie SN z dnia 15 marca 2007 r. II CZ 10/07 oraz

na uchwałę SN z dnia 27 czerwca 2008 r. III CZP 48/08 (Biul. SN 2008, nr 6,

poz. 12).

Orzeczenia

te

współbrzmią

z

trafnym

rozstrzygnięciem

Sądu

Apelacyjnego w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy powód jest reprezentowany

przez zawodowego (profesjonalnego) pełnomocnika.

Dlatego nie jest naruszony przez Sąd Apelacyjny art. 14 ust. 1 u.k.s.c., co

zarzuca się w zażaleniu. Nie było też podstaw do wzywania pełnomocnika powoda

do uiszczenia nie opłaconej apelacji i jest prawidłowe zastosowanie przez Sąd

Apelacyjny art. 130 § 3 k.p.c. obowiązującego w czasie, której dotyczy niniejsza

sprawa. Toteż odrzucenie apelacji było uzasadnione na podstawie art. 373 k.p.c.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie

art. 39814 w zw. z art. 394 § 3 k.p.c.