II CZ 36/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 36/08

POSTANOWIENIE

Dnia 16 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Gerard Bieniek

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

ze skargi C. L. i T. L.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P.

z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II Ca (…)

wydanego w sprawie z powództwa C. L. i T. L.

przeciwko Miastu P.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 lipca 2008 r.,

zażalenia skarżących (powodów) na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 28

grudnia 2007 r., sygn. akt II Ca (…) [II WSC (…)],

1)

oddala zażalenie,

2)

oddala wniosek o przyznanie kosztów

pomocy prawnej udzielonej

powodom z urzędu.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2007 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił

sporządzoną osobiście przez C. L. i T. L. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 9 października 2007 r. w sprawie II Ca (…).

Jak wskazał Sąd Okręgowy, zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed

Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców

prawnych i obejmuje także postępowanie uregulowane w art. 424 1 – 42412 k.p.c.

Dlatego skarga sporządzona osobiście przez stronę podlegała odrzuceniu na

podstawie art. 42412 k.p.c. w związku z art. 3986 § 2 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie, sporządzonym w imieniu skarżących przez

ustanowionego z urzędu adwokata, zarzucono naruszenie przepisów będących

podstawą odrzucenia skargi. Zdaniem skarżących art. 42412 k.p.c. stanowi jedynie o

odpowiednim

stosowaniu

do

postępowania

wywołanego

wniesieniem

skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przepisów o skardze

kasacyjnej ale tylko w wypadkach, które nie zostały uregulowane odrębnie w przepisach

dotyczących tej skargi. Skoro kwestia odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia została uregulowana odrębnie w przepisach

poświęconych tej skardze to odpowiednie stosowanie przepisu art. 398 6 § 2 k.p.c.,.

dotyczącego odrzucenia skargi kasacyjnej przez sąd drugiej instancji, nie znajduje

uzasadnienia. W świetle powyższego Sąd Okręgowy nie był kompetentny do odrzucenia

skargi z powodu niezachowania przymusu adwokacko radcowskiego. Potwierdzeniem

tego stanowiska miały być wskazane w zażaleniu postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 20 czerwca 2006 r. i 17 czerwca 2005 r.

Na tej podstawie wnoszący zażalenie wnieśli o uchylenie zaskarżonego

postanowienia a pełnomocnik z urzędu wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołując się do stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w postanowieniu z

dnia 17 czerwca 2005 r. w sprawie sygn. akt III CZP 49/05 OSNC 2005/10/180) oraz w

postanowieniu z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie sygn. akt II BPZ 1/06 (OSNP

2007/11-12/161) wnoszący zażalenie przeoczyli, że zostały one wydane na gruncie

innego stanu prawnego. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia poczynając od

dnia 7 października 2007 r. obowiązywał art. 4246 § 3 k.p.c. w brzmieniu nadanym

ustawą z dnia 9 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 121, poz. 831 – art. 1 pkt 14 oraz art. 7 ustawy). Od

tego czasu przepis ten przewiduje jednoznacznie kompetencję sądu, o którym mowa w

art. 4246 § 1 k.p.c., do odrzucenia skargi wniesionej z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c.

przewidującego przymus adwokacko radcowski w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym jak i przy czynnościach procesowych związanych z tym postępowaniem a

podejmowanych przed sądem niższej instancji.

Ponieważ odrzucenie skargi o sporządzonej osobiście przez stronę przez sąd,

który wydał zaskarżone orzeczenie, było według zmienionego prawa usprawiedliwione,

Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 398 14 w związku z art. 42412 oraz art.

3941 § 3 k.p.c.

Wobec oczywistej bezzasadności zarzutów zażalenia, nie uwzględniających

nowelizacji art. 4246 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił jak wyżej w punkcie drugim

(por. postanowienia Sądu najwyższego z dnia 18 marca 1999 r., sygn. akt I CKN

1046/97, OSNC 1999/10/178; z 12 lutego 1999 r. , sygn. akt II CKN 341/98, OSNC

1999/6/123).