II CZ 35/01 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01

Przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie kasacji ze

względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 393 3 § 1

pkt 3 i art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.), polega na sformułowaniu tego zagadnienia i

wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Przewodniczący Sędzia SN Helena Ciepła (przewodnicząca)

Sędziowie SN: Iwona Koper, Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Marcina M. przeciwko Konradowi M.,

Redaktorowi Naczelnemu Czasopisma T.W. w W. – Dariuszowi B., Wydawnictwu

H.B., spółce z o.o. z siedzibą w Warszawie o ochronę dóbr osobistych, po

rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2001 r.,

zażalenia pozwanych Redaktora Naczelnego Czasopisma T.W. w W. Dariusza B.,

Wydawnictwa H.B., spółki z o.o. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Sądu

Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 20 lutego 2001 r.,

oddalił zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 20 lutego 2001 r. odrzucił

kasację pozwanych Dariusza B. oraz Wydawnictwa H.B. spółki z o.o. w W. od

wyroku tego Sądu z dnia 12 października 2000 r., uzasadniając to rozstrzygnięcie

stwierdzeniem, że kasacja nie zawiera istotnego jej elementu w postaci

przedstawienia okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie przez sąd kasacyjny.

W zażaleniu pozwani, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia,

podnieśli, że kasacja spełnia wymogi stawiane przez przepisy kodeksu

postępowania cywilnego. Zawiera „zarówno podstawy kasacyjne, jak i konkretne

zarzuty stawiane orzeczeniu Sądu drugiej instancji”. Wskazuje również na potrzebę

rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy istotnych zagadnień prawnych, to jest kwestii

określenia wymogów, które stanowiłyby przesłankę stwierdzenia prawidłowości

postępowania dziennikarzy przy zbieraniu i publikowaniu materiału prasowego, a

także kwestii odpowiedzialności redaktora naczelnego za opublikowanie materiału

prasowego zamieszczonego w czasopiśmie, zanim rozpoczął on pełnienie swej

funkcji w redakcji.

Sad Najwyższy zważył, co następuje:

Przedstawienie okoliczności, które uzasadniałyby rozpoznanie kasacji ze

względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 393 3 § 1 pkt 3 i

art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.), polega na przedstawieniu tego zagadnienia przez jego

sformułowanie z przytoczeniem argumentów prawnych, które prowadzą do

rozbieżnych ocen prawnych. Wypełnienie tego obowiązku – nałożonego na osoby

uprawnione do sporządzenia kasacji, którymi są profesjonalni pełnomocnicy

procesowi lub podmioty o kwalifikacjach wskazanych w ustawie – nie może być

zastąpione przez, jak to uczyniono w kasacji, powołanie podstaw kasacji i ich

uzasadnienie, czy też wskazanie "konkretnych zarzutów stawianych orzeczeniu

Sądu drugiej instancji”. Podjęta w zażaleniu – bez wskazania argumentów

prawnych – próba wykazania, że w sprawie występuje zagadnienie prawne, jest

spóźniona; nie może zatem sanować, trafnie dostrzeżonego przez Sąd Apelacyjny,

istotnego braku kasacji.

Zawarta w kasacji analiza stanu faktycznego w kontekście prawa

materialnego, które – zdaniem skarżącego – zostało naruszone przez sądy

orzekające w sprawie, nie może uzasadniać także tezy o istnieniu potrzeby

dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 393 § 1 pkt

2 k.p.c.). W kasacji ograniczono się do twierdzenia o dokonaniu przez Sąd

Apelacyjny wadliwej wykładni prawa materialnego, nie wykazując, że powołane

przepisy budzą poważne wątpliwości lub wywołały rozbieżności w orzecznictwie

sądów.

Z przytoczonych względów należało zażalenie, jako bezzasadne, oddalić na

podstawie art. 385 w związku z art. 397 § 2 i art. 39318 § 3 k.p.c.