II CZ 34/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 34/09

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lipca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Józef Frąckowiak

ze skargi J. H. – C.

o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem

Sądu Okręgowego w K.

z dnia 6 czerwca 2008 r., wydanego w sprawie z powództwa J. H. – C.

przeciwko D. S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 lipca 2009 r.,

zażalenia powódki (skarżącej)

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 22 stycznia 2009 r.,

oddala zażalenie i przyznaje adw. K. J. kwotę 1.800 zł

powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem

nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu,

którą nakazuje wypłacić z Kasy Sądu Okręgowego w K.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 5 września 2008 r. odrzucił

skargę o wznowienie postępowania wniesioną przez powódkę w sprawie sygn. akt

I …/08. Postanowienie to zaskarżył pełnomocnik powódki i jednocześnie złożył

wniosek

o

zwolnienie

od

kosztów

sądowych.

Postanowieniem

z

dnia

15 października 2008 r. Sąd zwolnił powódkę od kosztów sądowych w części

i zobowiązał pełnomocnika powódki do uiszczenia opłaty od zażalenia w kwocie

110 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 stycznia 2009 r. Sąd Okręgowy

w K. odrzucił zażalenie powódki na postanowienie z dnia 5 września 2008 r. Sąd

stwierdził, iż zakreślony siedmiodniowy termin do uiszczenia opłaty upłynął w dniu 4

listopada 2008 r., a opłata została uiszczona po terminie tj. dnia 13 stycznia 2009 r.

Sąd Okręgowy ustalił również, że w dniu 30 października 2008 r. powódka, pomimo

reprezentacji przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła niedopuszczalne

zażalenie na postanowienie z dnia 15 października 2008 r., które zostało odrzucone

postanowieniem z dnia 5 stycznia 2009 r. Zdaniem Sądu, fakt ten nie przerwał

jednak biegu terminu dla uiszczenia opłaty sądowej. W związku z tym należało

zastosować przepisy art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. i art. 398 § 2 k.p.c., na

mocy których sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po

upływie przypisanego terminu, nieopłacone lub z innych przyczyn niedopuszczalne,

jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym

terminie.

W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia

i zarzucił naruszenie art. 167 k.p.c. Podniósł, że złożone przez niego zażalenie

z dnia 30 października 2008 r. przerwało bieg terminu dla uiszczenia opłaty

sądowej i w związku z tym opłatę w kwocie 110 zł uiścił w terminie tzn. w terminie

siedmiodniowym od dnia doręczenia postanowienia Sądu Okręgowego z dnia

5 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 3941 § 2 k.p.c. zażalenie na postanowienie

sądu drugiej instancji zostało dopuszczone jedynie na postanowienia wydane

w sprawach tzw. kasacyjnych, czyli na postanowienia kończące postępowanie

w sprawie.

Przesłanki

kwalifikowania

postanowień

do

kategorii

kończących

postępowania w sprawie były wielokrotnie przedmiotem rozważań w orzecznictwie

Sądu Najwyższego. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem, postanowienie o kosztach

procesu

nie

jest

postanowieniem

kończącym

postępowanie

w

sprawie.

Postanowienie to bowiem nie dotyczy istoty sprawy, w stosunku do jej przedmiotu

ma jedynie charakter uboczny. Oznacza to, że w stanie prawnym obowiązującym

przed wejściem w życie ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy Kodeks

postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 69, poz. 592) na postanowienie sądu drugiej

instancji o kosztach procesu nie przysługiwało zażalenie do Sądu Najwyższego

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 1996 r., I CZ 30/97, OSNC

1997, nr 3, poz. 34 i z dnia 12 października 2007 r., IV CZ 28/07, OSNC 2008, nr 2,

poz. 29, z dnia 12 października 2007 r., IV CZ 56/07, niepubl.). Pogląd ten został

zaakceptowany w doktrynie i piśmiennictwie prawniczym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy

stwierdzić, że trafny jest pogląd Sądu Okręgowego, iż zażalenie na postanowienie

o częściowym

zwolnieniu

od

kosztów

sądowych

złożone

przez

powódkę

30 października 2008 r. było niedopuszczalne. Oznacza to, że nie mogło ono

przerwać biegu tygodniowego terminu do uiszczenia opłaty od zażalenia

zakreślonego

w

postanowieniu

Sądu

z

dnia

października

2008

r.

Niedopuszczalna czynność procesowa nie wywołuje bowiem żadnego skutku

procesowego, a więc i nie przerywa biegu terminów sądowych (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 39/01, niepubl.).

Wobec powyższego, uznając zażalenie strony powodowej za pozbawione

usprawiedliwionych podstaw, Sąd Najwyższy oddalił je stosownie do art. 398 14

k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Na podstawie § 19 i 20 oraz § 6 pkt 6 i § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.) przyznane zostało

pełnomocnikowi

skarżącej

świadczoną z urzędu.

md

wynagrodzenie

za

nieopłaconą

pomoc

prawną