II CZ 33/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 33/12

POSTANOWIENIE

Dnia 13 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z powództwa Kredyt Banku Spółki Akcyjnej z siedzibą w Warszawie

przeciwko M. I. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą

w Ł. w likwidacji, i in.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 13 czerwca 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 grudnia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2011 r. Są Apelacyjny oddalił wniosek

pozwanych o przywrócenie terminu do złożenia skarg kasacyjnych i odrzucił skargi

tych pozwanych (pkt 1 i 2 postanowienia). Odrzucenie skarg nastąpiło z tej

przyczyny, że zostały one wniesione po terminie dwóch miesięcy, a wniosek

pozwanych o przywrócenie terminu do ich wniesienia, nie został uwzględniony.

Skargi nadano w urzędzie pocztowym w ostatnim dniu terminu do wniesienia tego

środka zaskarżenia, tj. w dniu 6 grudnia 2010 r., przy czym jako adresata wskazano

„Sąd Okręgowy w Ł.”, a nie „Sąd Apelacyjny, w rezultacie przekazanie

skarg

Sądowi właściwemu nastąpiło dopiero w dniu 9 grudnia 2010 r.

W zażaleniu pozwanych na rozstrzygnięcie o odrzuceniu skarg kasacyjnych,

zawarte w pkt 2 postanowienia z dnia 8 grudnia 2011 r., skarżący zarzucili

naruszenie art. 148 § 2, art. 397 § 2 w zw. z art. 386 § 4 i w zw. z art. 168 § 1 k.p.c.

oraz art. 3985 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c.

Skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także

rozpoznanie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 zaskarżonego postanowienia na

podstawie art. 380 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z ustaleń faktycznych wynika, że skargi kasacyjne złożone zostały po

upływie dwumiesięcznego terminu przewidzianego do ich wniesienia; istniały zatem

podstawy do ich odrzucenia (art. 3985 k.p.c. i art. 3986 § 2 k.p.c.).

Pełnomocnik pozwanych złożył „nowy wniosek o przywrócenie terminu do

złożenia skargi kasacyjnej”, czyniąc to w odpowiedzi na skierowane do niego przez

Sąd pytanie o przyczyny „zaadresowania przez nadawcę koperty zawierającej

skargę na Sąd Okręgowy w Ł., a nie Sąd Apelacyjny” (k. 1760 akt; zaadresowana

koperta, k. 1603 akt sprawy). Odpowiedź taką i bliższe wyjaśnienia zawarto w

piśmie pełnomocnika pozwanych z dnia 10 stycznia 2011 r. (k. 1768), na które

powołano się również w treści zażalenia.

W

ocenie

Sądu

Najwyższego,

nie

było

podstaw

do

podważania

rozstrzygnięcia oddalającego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skarg

kasacyjnych. Nie można przyjąć, że skarżący wykazali, iż skargi kasacyjne zostały

wniesione po terminie bez ich winy w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu

zażalenia skarżący potwierdzają tylko te okoliczności, w których doszło do

skierowania

przesyłki

pocztowej

zawierającej

skargi

kasacyjne

do

Sądu

Okręgowego a nie do Sądu Apelacyjnego. Przesyłka pocztowa została nadana

przez pracownika kancelarii, a wiec osobę podlegającą kierownictwu pracodawcy.

Nie ma przy tym znaczenia staż pracowniczy tej osoby, jej doświadczenie, ani

także podane w zażaleniu motywy skierowania przesyłki pod niewłaściwy adres.

Z tego względu bez znaczenia jest także sugerowane przez skarżących

„zamieszanie związane ze zmianą siedziby przez Sąd Apelacyjny”. W tej sytuacji

zażalenie pozwanych należało oddalić (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.)

jako nieuzasadnione.