II CZ 33/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 33/06

POSTANOWIENIE

Dnia 25 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)

SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku I. S.

przy uczestnictwie H. S.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 maja 2006 r.,

zażalenia wnioskodawczyni i uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 1 lutego 2006 r.,

oddala zażalenia.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 1 lutego 2006 r. odrzucił skargę

kasacyjną wnioskodawczyni oraz skargę kasacyjną uczestnika postępowania od

postanowienia tego Sądu z dnia 28 października 2005 r., na podstawie którego Sąd

Okręgowy

uwzględniając

częściowo

apelację

wnioskodawczyni

zmienił

postanowienie o podziale majątku wspólnego w ten sposób, że w sentencji tego

postanowienia dodał pkt IIa o treści: „zasądza od uczestnika postępowania H. S. na

rzecz wnioskodawczyni I. S. tytułem zwrotu nakładów kwotę 25.075 zł”. W

pozostałej części apelacje oddalił.

Rozpoznając zażalenia wniesione przez wnioskodawczynię i uczestnika

postępowania Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I. Co do zażalenia wnioskodawczyni.

Zażalenie wnioskodawczyni, które sporządzone zostało przez radcę prawną

zarzuca naruszenie prawa materialnego (art. 45 § 1 kro, art. 207 k.c. i art. 358 1

k.c.), a także naruszenie prawa procesowego (art. 567 § 1 i 3 oraz art. 686 k.p.c.).

We wniosku skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, „przyjęcie

skargi do rozpoznania”, a także „dokonanie waloryzacji i ustalenia wartości

przedmiotu zaskarżenia na zasadzie art. 25 k.p.c.” Uzasadniając ostatni

z zacytowanych wniosków autorka zażalenia podniosła, że „gdy Sąd dokona tej

waloryzacji to wartość przedmiotu zaskarżenia przekroczy wartość graniczną

150 000 zł określoną w art. 5191 § 2 k.p.c. Odnosząc się do wniesionego zażalenia

trzeba stwierdzić, że uchybia ono podstawowym regułom w zakresie jego

sporządzania. Ustawa w części dotyczącej zażalenia nie zna wniosku o „przyjęcie

skargi do rozpoznania”, przepisy nie przewidują też możliwości waloryzowania

przez sąd na podstawie art. art. 3581 k.c. wartości przedmiotu zaskarżenia. – na

użytek „ustalenia przez sąd” tej wartości. Już z tych względów zażalenie, które nie

zawiera argumentów uzasadniających tezę, że wskazana przez skarżącą

w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia wyrażająca się kwotą

88.914 zł jest inna, to znaczy przekraczająca kwotę 150 000 zł (art. 5191 § 2 k.p.c.),

podlegało oddaleniu (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 i art.13 § 2 k.p.c.).

II. Co do zażalenia uczestnika postępowania.

Ze złożonej przez skarżącego skargi kasacyjnej wynika, że zakresem

zaskarżenia objęte jest rozstrzygnięcie obejmujące rozliczenia z tytułu pobranych

pożytków i innych przychodów związanych z posiadaniem nieruchomości. Trafnie

Sąd Okręgowy zauważył, że roszczenie uczestnika postępowania z tego tytułu

wynosi 48.260 zł. (k. 350-351). Taka więc w istocie jest wartość przedmiotu

zaskarżenia, nie zaś podana w skardze kasacyjnej kwota 197.628 zł, stanowiąca

wartość przedmiotu podziału. W sprawie o podział majątku wspólnego wartością

przedmiotu zaskarżenia orzeczenia co do istoty sprawy jest nie wartość całego

dzielonego majątku, ale wartość konkretnego interesu, np. składnika majątkowego,

którego środek odwoławczy dotyczy (por. postanowienie SN z dnia 9 czerwca

2005 r., III CZ 44/05, niepublikowane). Już z tych względów skarga kasacyjna jako

niedopuszczalna (art. 5191 § 2 k.p.c.) podlegała odrzuceniu. Zażalenie stanowiące

zwykłą polemikę z trafną ocena Sądu Okręgowego, podlegało więc oddaleniu

(art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c.).

db