II CZ 32/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 32/08

POSTANOWIENIE

Dnia 29 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Helena Ciepła (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa R. M. i M. M.

przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych w W.

Oddziałowi Terenowemu w P.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 maja 2008 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. akt II Ca

(…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę kasacyjną

pozwanej Agencji Nieruchomości Rolnych w W. Oddział Terenowy w P., jako

niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia nieprzekraczającą

kwoty określonej w art. 3982 § 1 k.p.c. W motywach stwierdził, że pełnomocnik pozwanej

oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji na kwotę 30.000 (trzydziestu

tysięcy) zł i w tej samej wysokości oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze

kasacyjnej.

W zażaleniu na to postanowienie pozwana Agencja zakwestionowała zasadność

odrzucenia skargi, podnosząc, że sprawa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z

rzeczywistym stanem prawnym nie jest sprawą o świadczenie w rozumieniu art. 393 pkt

1 k.p.c., w związku z czym skarga w takiej sprawie jest, jej zdaniem, dopuszczalna bez

względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Na poparcie powyższego stanowiska

pozwana przytoczyła poglądy Sądu Najwyższego wyrażone w: postanowieniu z dnia 10

października 1997 r., II CZ 120/97; uchwale z dnia 21 października 1948 r., C 476/1948;

wyrokach z dnia 03 marca 2008 r., IV CSK 113/06 i z dnia 19 lutego 2003 r., V CKN

1614/00.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Stanowisko Sądu Okręgowego o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie może być

skutecznie zwalczane, bowiem znajduje uzasadnienie w art. 398 2 § 1 k.p.c.

Powołane przez Agencję m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

10 października 1997 r., II CZ 120/97, w którym stwierdzono, że sprawa o uzgodnienie

treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (art. 10 ust. 1 ustawy o

księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 r.) nie jest sprawą o świadczenie w

rozumieniu art. 393 pkt 1 k.p.c., wydane zostało na podstawie stanu prawnego

ukształtowanego ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania

cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o

postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 43,

poz. 189). Ówczesny przepis art. 393 pkt 1 k.p.c. przewidywał niedopuszczalność

kasacji m.in. „w sprawach o świadczenie majątkowe, w których wartość przedmiotu

sporu jest niższa niż pięć tysięcy złotych". Tymczasem art. 398 2 § 1 k.p.c. (w nawiązaniu

do nieobowiązującego przepisu art. 3921 k.p.c.) stanowi wyraźnie o „sprawach o prawa

majątkowe".

Zgodnie bowiem z treścią art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest

niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Uzależnienie dopuszczalności

skargi kasacyjnej od wartości przedmiotu zaskarżenia wskazuje na to, że chodzi tu o

takie kategorie spraw, w których można określić wartość przedmiotu sporu. Sprawa

należy zatem do kategorii „spraw o prawa majątkowe", jeżeli sformułowane w niej

żądanie będzie miało charakter majątkowy.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że sprawa o uzgodnienie

treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (art. 10 ust. 1 ustawy o

księgach wieczystych i hipotece z dnia 6 lipca 1982 r.) jest sprawą o prawa majątkowe w

rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 30

października 2002 r., II CZ 125/02 niepubl., z dnia 7 lutego 2003 r., III CZ 5/03, niepubl.,

z dnia 12 maja 2006 r., V CZ 27/06, niepubl., z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZ 85/06

niepubl. i z dnia 16 stycznia 2008 r., IV CZ 115/07, niepubl.). Stanowisko to podziela

także Sąd Najwyższy w obecnym składzie.

Pozwana w skardze kasacyjnej oznaczyła wartość przedmiotu zaskarżenia na

kwotę 30.000 (trzydziestu tysięcy), zatem Sąd Okręgowy słusznie uznał ją za

niedopuszczalną w świetle art. 3982 § 1 k.p.c. i odrzucił.

Z tych przyczyn zażalenie jako bezzasadne oddalono (art. 394 1 § 3 oraz art.

39814 k.p.c.).