II CZ 32/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 32/05

POSTANOWIENIE

Dnia 7 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Marek Sychowicz

SSA Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. R.

przeciwko M. F. i Z. C.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 kwietnia 2005 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 17 stycznia 2005 r.,

sygn. akt I ACa (…), I WCK (…)

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17.01.2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

zażalenie powoda na postanowienie tego Sądu odrzucające zażalenie powoda na

odmowę ustanowienia adwokata z urzędu oraz zażalenie na postanowienie odrzucające

zażalenie, którego przedmiotem było orzeczenie o odrzuceniu kasacji.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 17.01.2005 r. powód zarzucił obrazę art.

113 § 1 k.p.c. i art. 117 k.p.c. przez ich niezastosowanie oraz nieważność postępowania

poprzez pozbawienie powoda możliwości obrony swoich praw i wniósł o jego uchylenie.

Sad Najwyższy zważył, co następuje:

Przedmiotem postępowania zażaleniowego było wyłącznie postanowienie Sądu

Apelacyjnego z dnia 17.01.2005 r. Wydanie tego orzeczenia, które zapadło na

posiedzeniu niejawnym i dotyczyło odrzucenia złożonego środka zaskarżenia w postaci

zażalenia powoda nie daje podstaw do stwierdzenia, iż powód w toczącym się

postępowaniu został pozbawiony możności obrony swoich praw i zarzut naruszenia art.

379 pkt 5 k.p.c. był nieuzasadniony.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny wyraził trafny

pogląd, iż w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym obowiązuje tzw.

przymus

adwokacki

i

zażalenia

wnoszone

osobiście

przez

powoda,

jako

niedopuszczalne podlegały odrzuceniu na podstawie art. 393 19 k.p.c. w zw. z art. 397 §

2 k.p.c. i 373 k.p.c.

Trafne było także stanowisko Sądu Apelacyjnego, że na postanowienie Sądu

drugiej instancji odrzucające zażalenie na postanowienie, którym oddalono wniosek o

zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu, jako nie mające

charakteru orzeczenia kończącego postępowanie, w świetle art. 393 18 § 2 k.p.c. nie

służy zażalenie.

Brak było zatem podstaw do kwestionowania zasadności zaskarżonego

postanowienia.

Z uwagi na powołane w zażaleniu naruszenie art. 113 § 1 k.p.c. i art. 117 k.p.c.

można przypuszczać, że intencją skarżącego było poddanie kontroli instancyjnej

zasadności odmowy udzielenia powodowi zwolnienia od kosztów sądowych i

ustanowienia adwokata z urzędu. Skarżący nie powołał jednak ani treści art. 380 k.p.c.,

ani też postanowienia, którym oddalono wnioski powoda oparte o treść art. 113 § 1 i 117

k.p.c. Nie było nim zaś zaskarżone zażaleniem postanowienie z dnia 17.01.2005 r.

Zarzut naruszenia art. 113 § 1 i 117 k.p.c. nie mógł być zatem podstawą do

uwzględnienia rozpoznawanego przez Sąd Najwyższy zażalenia.

Wymaga też podkreślenia, że postanowienie oddalające wniosek powoda

o ustanowienie

adwokata

z

urzędu

zostało

wydane

w

dniu

17.11.2004

r.

Postanowieniem z dnia 17.II.2004 r. zostało również odrzucone zażalenie powoda na

postanowienie z dnia 14.03.2001 r., którym odrzucono jego kasację. Powód zaś

składając kolejne zażalenia z dnia 20.12.2004 r. i 4.01.2005 r., które były również

dwukrotnie

odrzucane

przez

Sąd

II

instancji,

ostatnio

zaskarżonym

obecnie

postanowieniem, nie ponawiał wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu i powyższa

kwestia nie było już dwukrotnie przedmiotem orzekania przez Sąd Apelacyjny.

Z przyczyn wyżej wskazanych zażalenie było pozbawione uzasadnionych

podstaw i podlegało oddaleniu w oparciu o treść art. 3941 § 3 i 39814 k.p.c.