II CZ 30/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 30/11

POSTANOWIENIE

Dnia 17 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Marta Romańska

w sprawie z powództwa DGP D.

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L.

przeciwko Skarbowi Państwa – Ministerstwu Obrony Narodowej

reprezentowanemu przez Rejonowy Zarząd Infrastruktur w S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2011 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie o kosztach postępowania apelacyjnego

zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 23 czerwca 2010 r.,

1.

2. zmienia zaskarżone postanowienie w ten sposób, że

zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej

dalszą kwotę 12 317 zł (dwanaście tysięcy trzysta

siedemnaście);

zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej

kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście) tytułem zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Na skutek rozpoznania apelacji strony powodowej od wyroku Sądu

Okręgowego, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 23 czerwca 2010 r. zmienił

zaskarżony wyrok (punkt I) oraz zasądził od strony pozwanej na rzecz strony

powodowej kwotę 5 400 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego (punkt II).

Postanowienie o kosztach postępowania apelacyjnego zostało zaskarżone

przez stronę powodową zażaleniem, w którym wniosła o jego zmianę poprzez

zasądzenie na jego rzecz dalszej kwoty – 12 317 złotych stanowiącej uiszczoną

opłatę od apelacji, a także zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania

zażaleniowego. Skarżący zarzucił naruszenie art. 98 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę

obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do

celowego dochodzenia praw i celowej obrony, do których zalicza się m.in. opłatę od

apelacji. Jak wskazano w judykaturze, orzeczenie ostateczne o kosztach powinno

być zupełne, tj. rozstrzygać, kto i w jakiej wysokości ponosi koszty postępowania,

a więc obejmować wszystkie opłaty i wydatki poniesione w sprawie, także koszty

postępowania mediacyjnego, zażaleniowego, zabezpieczającego, apelacyjnego

i kasacyjnego (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca

1971 r., I CZ57/71, OSPiKA nr 6, poz. 105 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30

kwietnia 1973, II CR 159/73, OSNCP 1974, nr 5, poz. 90).

Zaskarżone postanowienie tym wymogom nie odpowiada, albowiem nie

obejmuje uiszczonej przez powoda opłaty od apelacji w wysokości 12 317 złotych,

co czyni zażalenie zasadnym. Zażalenie na orzeczenie o zwrocie kosztów procesu

przysługuje bowiem, także wtedy, gdy sąd uwzględnił tylko część żądanych

kosztów i nie oddalił pozostałej czyli wniosku strony (por. uchwałę Sądu

Najwyższego z dnia 11 grudnia 1972 r., III PZP 14/72, OSNC 1972, nr 12,

poz. 215). Jak wskazano w judykaturze na postanowienie uwzględniające tylko

część żądanych kosztów, pomimo nieoddalenia wniosku w pozostałym zakresie,

stronie przysługuje zażalenie, pomimo wejścia w życie art. 108 1 k.p.c.,

wprowadzonego ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) (por. postanowienie SN z dnia

4 listopada 2010 r., IV CZ 82/10, dotychczas niepubl.).

W tym stanie rzeczy zażalenie powoda okazało się uzasadnione i na

podstawie art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. i art. 39816 k.p.c. Sąd Najwyższy zmienił

zaskarżone postanowienie, w ten sposób, że zasądził od strony pozwanej na rzecz

strony powodowej dalszą kwotę 12 317 złotych. Sąd Najwyższy zasądził również

od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 1 200 złotych tytułem zwrotu

kosztów postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym, stosownie do

treści § 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).

radcę

prawnego