II CZ 3/11 · Sąd Najwyższy

.Sygn. akt II CZ 3/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Iwona Koper

w sprawie ze skargi W. M.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 20 grudnia 2007r., wydanym

w sprawie z powództwa J. M. oraz Koła Łowieckiego

"T." z siedzibą w S.

przeciwko W. M.

o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 maja 2011 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 31 marca 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 31 marca 2010 r. odrzucił skargę

pozwanego W. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego powołanie przez skarżącego, jako podstawy

wznowienia okoliczności faktycznych w postaci ujawnienia nowych okoliczności

w sprawie, nie wypełnia podstawy określonej w art. 403 § 2 k.p.c., albowiem

pozwany miał obiektywną możliwość zapoznania się z nimi w toku prawomocnie

zakończonego postępowania. Ponadto Sąd wskazał, że w odniesieniu do części jej

podstaw (wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 czerwca 2008 r.) skarga

została wniesiona po terminie.

Skarżący w zażaleniu wniósł o zamianę zaskarżonego postanowienia,

zarzucając błędne przyjęcie przez Sąd Apelacyjny, iż nie zachodzą podstawy do

wznowienia postępowania określone w art. 403 § 2 k.p.c., a także błędne przyjęcie,

iż skarga została wniesiona po terminie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania

w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie

mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skargę wnosi się w terminie

trzymiesięcznym liczonym się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie

wznowienia (art. 407 § 1 k.p.c.).

Skarżący wskazał, iż wykrył nowe okoliczności uzasadniające wniesienie

skargi „z końcem grudnia 2009 roku" nie precyzując jednak daty dziennej,

co utrudnia ocenę terminowości wniesienia skargi. Słuszna jest jednak ocena Sądu

Apelacyjnego, że termin ten, w odniesieniu do jednej ze wskazanych przez

pozwanego okoliczności, a to wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 czerwca

2008 r. nie został zachowany, gdyż winien być liczony od daty uprawomocnienia się

tego wyroku, co nastąpiło z dniem 17 lutego 2009 r., kiedy to Sąd Apelacyjny w W.

oddalił apelację skarżącego.

Nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć

wpływ na wynik sprawy, to takie fakty, z których strona nie mogła skorzystać

w postępowaniu prawomocnie zakończonym. „Wykrycie", o którym mowa w art.

403 § 2 k.p.c., odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu

w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronie i dla niej

niedostępnych. Nie odnosi się więc do okoliczności i dowodów z materiału

poprzedniego

postępowania,

a

tylko

niedostrzeżonych

przez

stronę

(por. postanowienie SN z 15 maja 1968 r., I Co 1/68, OSNCP 1969 nr 2, poz. 36,

postanowienie SN z 17 stycznia 2001 r., IV CKN 1515/00, niepubl., postanowienie

SN z 19 stycznia 2006 r., IV CZ 143/05, niepubl.). Nie dotyczy również takich

okoliczności,

które

strona

mogła

powołać

w

prawomocnie

zakończonym

postępowaniu, mając ku temu obiektywnie istniejącą możliwość.

Powołana przez skarżącego okoliczność w postaci uzyskania wiadomości

o istniejącej stronie internetowej, na której zamieszczane są zdjęcia satelitarne

ziemi, nie stanowi nowej okoliczności w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. i nie

odpowiada żadnej z określonych w Kodeksie postępowania cywilnego podstaw

wznowienia postępowania, a w szczególności art. 403 § 2 k.p.c. Sąd Apelacyjny

słusznie przyjął, iż okoliczności podniesionej przez skarżącego nie można

zakwalifikować jako takiej, która w prawomocnie zakończonym postępowaniu była

dla strony „nieujawnialna", a więc stanowiła taką okoliczność, o której strona przy

zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć, nie dysponując tym

samym środkami służącymi jej ujawnieniu.

W

orzecznictwie

że niemożność

Sądu

skorzystania

w

Najwyższego

ugruntowany

poprzednim

postępowaniu

jest

z

pogląd,

określonych

okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nie zachodzi, gdy istniała

obiektywna możliwość powołania ich w tym postępowaniu, a tylko na skutek

opieszałości, zaniedbania, zapomnienia czy błędnej oceny potrzeby ich powołania

strona tego nie uczyniła (por. postanowienie SN z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN

807/98, i postanowienie SN z dnia 15 maja 1968 r., I CO 1/68, OSNCP 1969, Nr 2,

poz. 36, postanowienie SN z dnia 12 lutego 2004 r., V CZ 158/03, niepubl.).

W tym stanie Sąd Apelacyjny słusznie uznał, że w sprawie nie zachodzi

ustawowa podstawa wznowienia postępowania określona w art. 403 § 2 k.p.c.

i skargę o wznowienie postępowania, jako nieopartą na ustawowej podstawie

wznowienia zasadnie odrzucił.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie

art. 39814 w zw. z art. 3941 k.p.c.