II CZ 28/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 28/06

POSTANOWIENIE

Dnia 26 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa T.D. i F.D.

przeciwko A.G., E.G. i P.F.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 26 kwietnia 2006 r.,

zażalenia powodów

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem wydanym na podstawie art. 3986 § 2 w zw.

z art. 3984 § 1 pkt 3 i art. 3989 k.p.c. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną

powodów od wyroku tego Sądu z dnia 23 czerwca 2005 r. stwierdzając, że nie

zawiera uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, przedstawionego w

formie wyodrębnionego wywodu prawnego z powołaniem okoliczności przedsądu.

W zażaleniu pełnomocnik powodów, zarzucając naruszenie art. 398 4 § 1 pkt

3 w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., stwierdził, że żaden z przepisów nie wymaga

wyodrębnionego wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ani

popartego wywodem prawnym żądania przyjęcia skargi. Skarga kasacyjna

powodów zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania motywowany tym, że jest

ona oczywiście uzasadniona, co rozwinięte zostało w uzasadnieniu skargi. Wnosił

o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powodów oparta została na zarzucie oczywistego

naruszenia art. 897 k.c., co uzasadniono wywodami dotyczącymi ich sytuacji

rodzinnej i majątkowej po dokonaniu darowizny i oceną, że Sąd Apelacyjny

bezpodstawnie nie podzielił zarzutu powodów, iż po dokonaniu darowizny popadli

oni w niedostatek. Poza tym w skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie

jej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wobec faktu, że jest ona

oczywiście uzasadniona.

Tak zredagowana skarga kasacyjna nie spełnia wymagania art. 398 4 § 1 pkt

3 w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., co słusznie stwierdził Sąd Apelacyjny.

Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, zarówno na gruncie art. 393 3

§ 1 pkt 3 k.p.c., jak i już na gruncie znowelizowanego art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.,

ustawodawca konstruując wymogi skargi kasacyjnej wyodrębnił w oddzielnych

punktach art. 3984 § 1 k.p.c. obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienie (pkt 2) oraz obowiązek przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie (pkt 3). To wyodrębnienie nie jest

przypadkowe i oznacza, że chodzi o dwa odrębne, kreatywne elementy skargi

kasacyjnej, które spełniają określone, odrębne cele i są oceniane przez Sąd

Najwyższy na różnych etapach rozpoznawania skargi kasacyjnej. Zawarty w art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymóg złożenia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i uzasadnienie tego wniosku łączy się ściśle z instytucją tzw. przesądu

uregulowaną w art. 3989 k.p.c., co oznacza, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania powinno wskazywać na występowanie w sprawie jednej

z okoliczności wymienionych w punktach 1-4 paragrafu pierwszego tego przepisu

i uzasadniać w wywodzie prawnym, że okoliczność ta rzeczywiście występuje.

Te elementy skargi kasacyjnej badane są przez Sąd Najwyższy w ramach

przesądu, kiedy podejmowana jest decyzja o przyjęciu lub odmowie przyjęcia

skargi

do

merytorycznego

rozpoznania.

Natomiast

przytoczone

podstawy

kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do

rozpoznania, w czasie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy skargi

kasacyjnej muszą być zatem przez jej autora wyodrębnione, oddzielnie

przedstawione i uzasadnione a dla spełnienia wymogu z art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.

nie wystarczy odwołanie się do uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej, bo choć

dla obu tych przesłanek argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy

w ramach przesądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające

przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Skarga

kasacyjna powinna być w związku z tym tak skonstruowana i zredagowana, by Sąd

Najwyższy nie musiał poszukiwać w uzasadnieniu jej podstaw, pozostałych

elementów kreatywnych skargi, ani tym bardziej się ich domyślać. Dla spełnienia

wymogu z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. konieczne jest zatem zawarcie w skardze

kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego

profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

przesłanek przesądu ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie

i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego w tym przedmiocie. Jeżeli przesłanką

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego,

iż skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3984 § 1 w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4

k.p.c.), powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący

w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić argumenty wykazujące,

że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona (porównaj między innymi

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005r. IIICZ 61/05, nie publ. oraz

uchwałę

połączonych

izb

Sądu

Najwyższego:

Izby

Cywilnej

oraz

Izby

Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 grudnia 2002 r.

III CZP 72/02 OSNC 2003/7-8/92).

Skarga kasacyjna powodów nie spełnia powyższych wymogów, bowiem nie

zawiera żadnego wywodu prawnego, uzasadniającego twierdzenie skarżącego,

że jest ona oczywiście uzasadniona. Wbrew zarzutom zażalenia, uzasadnienia

tego twierdzenia nie można też wywieść z uzasadnienia podstaw kasacyjnych,

bowiem także ono nie zawiera wywodu prawnego na poparcie zarzutu o

„oczywistości” naruszenia art. 897 k.c. Na marginesie trzeba więc jedynie

stwierdzić, że zarzut oczywistego naruszenia określonego przepisu nie prowadzi

wprost do oceny, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako

nieuzasadnione (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).