II CZ 26/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 26/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Maria Grzelka

w sprawie z powództwa T.R.

przeciwko D.P. - Komornikowi Sądowemu

przy Sądzie Rejonowym w S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 maja 2007 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną wniesioną przez adwokata będącego pełnomocnikiem powódki T.R. od

wyroku tego Sądu z dnia 19 czerwca 2006 r., albowiem w sytuacji, gdy powódka

była zwolniona od kosztów sądowych skarga nie została opłacona opłatą

podstawową. Wezwanie przez Sąd Okręgowy w S. do uiszczenia tej opłaty Sąd

Apelacyjny uznał za czynność wadliwą, a zatem bezskuteczną.

W

zażaleniu

na

wymienione

postanowienie

powódka

zarzuciła,

że stanowisko Sądu Apelacyjnego jest „całkowicie nietrafne”. Powołując się

na art. 149 ust. 1 ustawy z dnia28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.; dalej – „u.k.s.c.”) podniosła,

że należało zastosować przepisy obowiązujące przed wejściem w życie tej ustawy,

a także zarzuciła błędną wykładnię art. 130 2 § 3 k.p.c. Wniosła o uchylenie

zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zakończenie postępowania w danej instancji – w rozumieniu art. 149 ust. 1

u.k.s.c. – następuje z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie w tej

instancji (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2007 r., III CZP 124/06,

LEX nr 209065). Postępowanie toczące się w sprawie, w której wniesione zostało

rozpoznawane zażalenie, zostało więc zakończone w drugiej instancji w dniu

19 czerwca 2006 r., z chwilą wydania wyroku przez Sąd Apelacyjny. Stosownie do

art. 149 ust. 1 u.k.s.c. do tej chwili miały zastosowanie dotychczasowe przepisy o

kosztach sądowych. Do wniesionej w sprawie skargi kasacyjnej od wymienionego

wyroku mają zaś zastosowanie przepisy nowe, obowiązujące od dnia 2 marca 2006

r. (art. 151 u.k.s.c.).

W myśl art. 14 ust. 2 u.k.s., obowiązującego do dnia 10 marca 2007 r.

(uchylonego przez ustawę z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych, Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123), opłatę

podstawową pobiera się także od podlegających opłacie pism (m.in. od skargi

kasacyjnej – art. 3 ust. 2 pkt 3 u.k.s.c.), wnoszonych przez stronę zwolnioną

od kosztów sądowych przez sąd. Według zaś art. 130 2 § 3 k.p.c. nie opłacone

środki zaskarżenia, m.in. skargę kasacyjną, podlegające m.in. opłacie w wysokości

stałej, wniesione m.in. przez adwokata, sąd odrzuca bez wezwania do uiszczenia

opłaty.

Opłata podstawowa określona w art. 14 ust. 3 u.k.s.c. jest opłatą

w wysokości stałej w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. (uchwała Sądu Najwyższego

z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP 109/ 06, LEX nr 197685).

Sąd Apelacyjny trafnie zatem uznał, że skarga kasacyjna wniesiona

przez adwokata,

będącego

pełnomocnikiem

powódki,

podlegała

opłacie

podstawowej i nie uiszczenie tej opłaty bez wezwania powodowało odrzucenie

skargi na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.

Ponieważ zażalenie okazało się niezasadne, Sąd Najwyższy na podstawie

art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c., postanowił jak w sentencji.